Aleksandra Tyl "Szczęście pachnie bzem", "Aleja Bzów"

Coś jest z tym bzem, bo mocno uderza do głowy... Dziś dwie książki idealne na kobiece wakacje. Lekkie, ale niegłupie. O miłości, ale nie tylko. Dla kobiet, lecz także faceci znajdą tu coś o sobie. Nie przeceniam ich wartości literackiej, ale cenię za konsekwentnie poprowadzoną  fabułę i ciekawy pomysł na powieść, która wciąga do ostatnich stron.  

Zacznę od "Alei Bzów", pierwszej części opowieści o Izabeli, której życie wali się na głowę. Nie dość, że nie układa jej się w sprawach osobistych, to w pracy, która jest jej wielką pasją, wszystko staje pod znakiem zapytania. Izabela jest młodą, samotną kobietą, która ma nadzieję na karierę w dziennikarstwie. Pracuje w poczytnym periodyku kulturalnym; jest ambitna, zdolna, pracowita. Nie ma jednak pojęcia, że nie tylko od tego zależy jej dalsza kariera i przyjdzie jej się zmierzyć z głupotą, bezwzględnością, pomówieniem...

Nie spodziewa się także, jak życie zawodowe dość nieoczekiwanie splecie się z jej osobistymi przeżyciami. Jedyną odskocznią i odpoczynkiem od codziennych trosk wydaje się cotygodniowa wizyta w Alei Bzów, miejscu, w którym Izabela się wychowała i z którym wiążą ją piękne wspomnienia oraz osoba ukochanej babci. Ale i tutaj źle się dzieje, problemów przybywa. Wszystkie te wątki, nieoczekiwanie, zazębiają się, łączą, tworząc zwartą, konsekwentną fabułę, która z czasem zaczyna przybierać zupełnie nowy obrót. Karta się odwraca i do Izabeli zaczyna uśmiechać się los. To, co na początku wydawało się niefartem, okazuje się wielkim szczęściem...

W "Szczęściu pachnie bzem", kontynuacji "Alei Bzów", życie Izabeli, jakby w opozycji do początku pierwszej części, zdaje się być usłane różami (jeśli nie bzami ;). Nie dość, że jest szczęśliwie zakochana, to jeszcze jej kariera kwitnie. Zostaje naczelną nowo otwartego pisma kulturalnego i ma wreszcie pełne pole do zawodowego popisu. Tworzy nową gazetę, a w Alei Bzów planuje przyszłość z ukochanym. I nagle karta znów się odwraca. To, co wydawało się pewne i na zawsze, nieoczekiwanie okazuje się bardzo nietrwałą konstrukcją. Wygląda na to, że znów trzeba zacząć wszystko budować od nowa...

Tyle w ogólnym zarysie o obu książkach; spójnych, logicznych, konsekwentnych. To, co w obu częściach cenne, to dobrze poprowadzona postać Izabeli - ambitnej, pragmatycznej, ale też wrażliwej i ciepłej kobiety. Na szczęście nie ma ona w sobie nic ze słodkiej idiotki, jednakże daje sobie prawo do błędów i emocjonalnych zachowań. Z dużym rozmysłem poprowadzona jest także fabuła obu książek. W pierwszej z nich mamy pozytywny zwrot akcji, który daje nadzieję na szczęśliwe zakończenie. W drugiej zaś, uśpieni powodzeniem bohaterki, znów zostajemy zaskoczeni - tym razem niekorzystnym dla niej obrotem wydarzeń. A, jak mówią fachowcy, w dobrej książce najważniejsze są nieoczekiwane zwroty akcji. Tych, z pewnością, w obu książkach Aleksandry Tyl nie brakuje.

Pozytywna, lekka lektura na wakacje (mam na myśli obie części, gdyż obie tworzą zwartą całość). Bez aspiracji do tzw. wyższej literatury, ale z ciekawym tłem obyczajowym i dość wiarygodnie (z małymi "celebryckimi" wyjątkami) nakreślonymi postaciami. "Aleja Bzów" i "Szczęście pachnie bzem" zdecydowanie mogą się spodobać. Z osobistym wskazaniem na drugą część. Doceniam także piękne okładki, które zachęcają do lektury.

Aleksandra Tyl "Szczęście pachnie bzem", "Aleja Bzów", Wydawnictwo Prozami, 2012 r.

Ulubiony fragment: Izabela Czajka Stachowicz "Małżeństwo po raz pierwszy"

W.A.B. zaprosił czytelników do zabawy, do której z przyjemnością się przyłączam, gdyż dotyczy mojej ulubionej autorki Izabeli Czajki-Stachowicz. Chodzi o najciekawszy lub najzabawniejszy fragment jednej z jej powieści. Nie miałam z tym problemów i bez namysłu wybrałam fragment "Małżeństwa po raz pierwszy", w którym siedemnastoletnia Bella udaje doktora w uzdrowisku w Nałęczowie.

Polecam najnowsze wydanie "Dubo...Dubon...Dubonnet..." Izabeli Czajki-Stachowicz

"Czułam się jak profesor Sorbony. No i zaczęły się konsultacje. Pierwszym pacjentem był bardzo wysoki i bardzo tęgi Żyd. Wszedł razem z z malutką, chudą żoną, która miała zupełnie ptasie oczy. Stanęli oboje przed stolikiem, a mnie ogarnęła przemożna chęć wyskoczenia przez okno.
- Proszę bliżej - powiedziałam opanowując się. - Co państwu dolega?
- Co dolega? Pani dochtor, niech pani się zapyta, co nie dolega? - podjeła malutka żona. - Mój Abram, mój biedny Abram, powiedz pani dochtor, co się boli? 
I nie czekając, aby mąż doszedł do głosu, trzepała dalej: - Oj, to on ma! Jak on ji, to on nie ji! Jak on śpi, to on nie śpi. Jak on leży, to on siedzi! Żeby tak nasze wrogi... On nic nie może. On sam nie wi, co on może!...
- Hm - chrząknęłam. Wstałam ze słuchawką w ręku. Odciągnęłam dolną powiekę. Nie wiedziałam, czy to co zobaczyłam, jest normalne, czy nie; było mokrawe i różowe.
- Niech pan pokaże jezyk - powiedziałam sucho.
- Anemia, wyraźna anemia, brak chlorofilu - oświadczyłam przerażonej żonie.
Jęknęła.
Wiedziałam, że lekarz przykłada słuchawkę do gołych piersi i pleców, ale ten brodaty atleta przejmował mnie specyficznym lękiem - był za duży, za gruby i zbyt obrośnięty.
(...) Zastukałam trzy razy słuchawką w plecy, później przytknęłam ucho do jego czarnego, alpakowego chałata.
- Hm - powiedziałam - reakcja nieujawniona: hemofilus abstraktionis, zwykła odmiana cholonezji... Niech się pani uspokoi, o agonii na razie nie ma mowy..."

Zapraszam do zabawy!

Polecm także recenzje "Małżeństwa po raz pierwszy" i "Nigdy nie wyjdę za mąż"

Bian O'Reilly "Kawalerowie Angeliny. Opowieść z włoskiej kuchni"

Ta książka znakomicie wpisuje się w gorący moment wakacji i tęsknoty za włoskimi klimatami. Ale zapewniam Was, że nie tylko z tego bierze się mój entuzjazm. To lektura ciepła, optymistyczna i pod każdym względem smakowita. Apetyt - i to również w sensie dosłownym - rośnie w miarę czytania. Bo i historia fajna, i przepisy na włoskie dania z pierwszej półki. Aż chce się pójść do kuchni - a to właśnie tu rozgrywa się większość fabuły tej pysznej książki - i po prostu gotować, gotować, gotować...

Zaczyna się, jak u Hitchcoka, od trzęsienia ziemi. Angelina traci w jednej chwili ukochanego męża i pracę. Zostaje sama; bez żadnych perspektyw na dalsze życie. Samotna, załamana, pewnej bezsennej nocy idzie  do kuchni i... zaczyna gotować. To jej antidotum na smutek, stres, czarne myśli. Robi to z wielką determinacją i pasją, wkłada w to całe swoje serce i temperament. Nad ranem jej kuchnia tonie w morzu pysznych potraw. A ona, po raz pierwszy od tragicznych wydarzeń, zasypia spokojnym i mocnym snem.

Wieści o kulinarnym talencie Angeliny szybko rozchodzą się po okolicy i wkrótce do jej drzwi puka... pierwszy amator jej kuchni. W zamian za miesięczną opłatę starszy pan z sąsiedztwa chce, by Angelina podejmowała go śniadaniami i obiadami. Niebawem dołączają do niego kolejni samotni mężczyźni, których Angelina karmi, jak potrafi najlepiej. Wymyślając i serwując coraz wymyślniejsze potrawy kobieta zapomina o smutku i samotności. Gdy gotuje, jest w swoim żywiole, a zadowolenie jej klientów jest dla niej najwyższą formą uznania i wielką radością.

Pasja i dobry smak to dwa najważniejsze motywy tej książki. Oba są zaraźliwe, gdyż mamy szansę poznać przepisy, na podstawie których Angelina przygotowuje swoje specjały. Są tu takie rarytasy, jak lazania prowansalska, cielęcina braciole z sosem piccata, czy miętowa zupa ze słodkich ziemniaków... Gdy czytamy, z jaką finezją i miłością gotuje swoje potrawy Angelina, i z jakim smakiem zajadają się nimi jej goście, nie sposób nie nabrać na nie apetytu. I całe szczęście, że mamy szansę sami spróbować je przyrządzić.

Ale "Kawalerowie Angeliny" to coś więcej niż książka o dobrej, włoskiej kuchni. To ciepła opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w życiu, pasji, która staje się sposobem na owo życie, o przyjaźni, która może być ważniejsza niż miłość, a wreszcie o miłości; spokojnej, niespiesznej, dojrzałej.

To smakowita, pełna uroku i optymizmu lektura. Doceniam również okładkę, która idealnie przenosi nas w klimat pysznej, barwnej, włoskiej kuchni.


Bian O'Reilly "Kawalerowie Angeliny. Opowieść z włoskiej kuchni", Wydawnictwo Replika, 2012 r.

Moja ocena 4,7

A. J. Gabryel "Facet na telefon"

W tej książce wszystko - począwszy od autora-bloggera, przez tytuł, okładkę, aż wreszcie po  samą treść - wydaje się być prowokacją. I to mocną prowokacją. Męska dziwka plus zamożne Polki, korzystające z seks-usług to temat, którego w polskiej literaturze chyba jeszcze nie było. Ale ci, którzy szukają w tej książce rodzimego soft-porno zdziwią się. To dobra proza, która - wbrew pozorom - nie epatuje seksem, choć na swój sposób jest rewolucyjna. Choćby dlatego, że z powodzeniem łamie sporo stereotypów i sięga dużo głębiej poza nie - o tabu nawet nie wspominając. Ale co tam tabu... To książka o kobietach: pięknych, mądrych, spełnionych, zmanierowanych, znudzonych, nieszczęśliwych, zblazowanych. Po prostu o kobietach.

Recenzja drugiej części "Facet na telefon 2. Grzesznik" TUTAJ

Bohater tej książki, Adam, swoje medialne życie zaczął już jakiś czas temu w sieci. Blog o jego erotycznych przygodach bił rekordy popularności w internecie. To właśnie stało się inspiracją do powstania tej książki. Ale blog to nie książka. Tu poprzeczka postawiona jest wyżej. I autor, kryjący się pod pseudonimem A.J. Gabryel zmyślnie ją przeskoczył. Czy tak dobrego pisania można nauczyć się na blogu? Nie sądzę. Ale jeśli blog pozwala odkryć dobrego pisarza, to tak stało się w tym przypadku. Co prawda za cenę tytułu seks-skandalisty, ale, moim zdaniem, było warto.

Do rzeczy. Adam jest męską prostytutką. Żyje w sposób - jakkolwiek by to nie zabrzmiało - uporządkowany, rytmiczny i higieniczny. A przy tym wygodny, bezproblemowy, na najwyższym poziomie.  Śpi do południa, potem biega po Warszawie (choć tego akurat nienawidzi), a potem przebiera się w markowe ciuchy i jedzie do klientki (to akurat bardzo lubi). Każdego dnia innej. Jeśli nie ma stałego "zamówienia" wychodzi do baru i tam czeka na robotę. Nad ranem, po pracowitej nocy, wraca do siebie, gdyż lubi zasypiać we własnym łóżku. I tak każdego dnia.

Na brak zleceń Adam nie narzeka. Ma sporo stałych klientek, jeszcze więcej "jednorazowych". Poznajemy i jedne, i drugie, choć ze zdecydowanym wskazaniem na stałe. Gdyż Adam to facet sentymentalny i przywiązuje się do swoich pań. On je po prostu lubi. Zachwyca się ich urodą, wdziękiem. Podziwia styl, inteligencję, klasę. Każda, a poznajemy ich naprawdę wiele, jest dla niego wyjątkowa, inna, niepowtarzalna. W niektórych nieomal się zakochuje, choć to uczucie mu obce. Inne zakochują się w nim, co jeszcze bardziej go deprymuje. No cóż, ryzyko zawodowe.

Kim są klientki Adama? Poza tym, że są bardzo bogate, są... normalne. I to jest w tej książce, moim zdaniem, najważniejsze. Zamężne, rozwiedzione, panny. Trzydziesto i sześćdziesięcioletnie. Piękne i takie sobie. Pewne siebie i pełne kompleksów. Poznajemy je zresztą znacznie lepiej niż tylko "na pierwszy rzut oka". I wiemy, że za każdą z nich stoi jakaś historia; osobisty dramat, trauma, nierozwiązywalny problem. Każda z nich ma swoje tajemnice, pragnienia, marzenia. Ciężko chory mąż, mąż-homoseksualista, samotność. Pustka, którą starają się wypełnić płatnym seksem. Bez zobowiązań, złudzeń, zawiedzionych nadziei.

Adam wydaje się się być partnerem idealnym. Przystojny,wrażliwy, empatyczny. Kobiety są z nim z nim szczęśliwe - nawet, jeśli to szczęście trwa godzinę, czy, w porywach, całą noc. Sam mówi o sobie: męska dziwka, prostytutka, kurwa. Ale czuć w tym dystans, coś w rodzaju autoironicznej prowokacji. Cała ta książka wydaje się być zresztą taką zręczną i inteligentną prowokacją. Bohater, wbrew wszystkiemu, budzi naszą sympatię i... niewielką ciekawość. On ma swoją robotę; seksualną  misję. I wykonuje ją od początku do końca, jak należy. A tak naprawdę interesujące są w tej książce kobiety; o to chyba zresztą autorowi chodziło. Adam patrzy na nie z boku, obserwuje, podgląda. W najbardziej osobistych, intymnych sytuacjach. I wszystkie są dla niego piękne; nawet te stare, brzydkie, chore... A przy tym ważne, godne uwagi, interesujące; nawet te wyjątkowo zepsute i zmanierowane bogactwem...

Prowokacyjnie, ale też z pełnym przekonaniem - za najwyższą staranność i jakość wykonania - daję tej książce najwyższą notę. Mogło być tandetnie i tanio-skandalicznie. Wyszło ciekawie, niegłupio i na swój sposób nowatorsko. Liczę, że ten sam autor, choć może już pod innym pseudonimem, napisze coś równie dobrego. Bo pisać, rzeczywiście, potrafi.

A. J. Gabryel "Facet na telefon", Wydawnictwo Wielka Litera, 2012 r.

Moja ocena 5

Liza Marklund "Dożywocie"

Jak dobrze jest spotkać starych znajomych... "Dożywocie" zaczyna się w momencie, w którym skończył się "Testament Nobla". Dziennikarka Annika Bengtzon,  której dom ktoś podpalił, szuka schronienia dla siebie i dzieci. W tym samym czasie znani nam, skądinąd, policjanci otrzymują zgłoszenie o strzelaninie w jednym ze sztokholmskich mieszkań. Na miejscu śledczy zastają swoją koleżankę policjantkę i jej męża - policyjną sławę. Mężczyzna został brutalnie zamordowany. 

Tak zaczyna się "Dożywocie", które jest na swój sposób kontynuacją "Testamentu Nobla". Łączy je przede wszystkim osoba Anniki Bengtzon, bezkompromisowej, upartej i skutecznej dziennikarki. W poprzedniej książce pomogła ona w rozwiązaniu kryminalnej zagadki, potwierdzając tym samym swoją zawodową klasę. Równocześnie wpakowała się w poważne kłopoty, przede wszystkim natury osobistej. Wiedząc za dużo na temat "noblowskiej zagadki" naraziła siebie i swoje dzieci na śmiertelne niebezpieczeństwo, a przy tym została sama, gdyż mąż porzucił ja dla kochanki. W takiej oto ekstremalnej sytuacji spotykamy ponownie Annikę, gdy uiekając z płonącego domu, bez pieniędzy, dokumentów i żadnej pomocy z zewnątrz, usiłuje ona ogarnąć życie, które w jednej chwili się rozsypało.

Praca okazuje się odskocznią od osobistych problemów: Annika ma napisać artykuł o policjantce Julii, która została oskarżona o zabójstwo swojego męża, policjanta. Kobiety spotkały się kilka lat wcześniej, ich dzieci były w podobnym wieku - wiele je więc łączy. Problem w tym, że z Julią nie ma żadnego kontaktu, zniknął także jej syn, a sprawa wydaje się być dużo bardziej skomplikowana, niż na początku się wydawało. Tyle że koledzy zamordowanego policjanta nie bardzo kwapią się, by rozwiązać tę zagadkę - oni już osądzili Julię i z przyjemnością usłyszeliby wyrok dożywocia...

Do akcji wkracza wiec Annika. Z wrodzoną sobie dociekliwością i uporem podejmuje  dziennikarskie śledztwo, które rzuca nowe światło na ofiarę i okoliczności morderstwa. Zaczyna, krok po kroku, dochodzić do prawdy. I, jak to u Marklund bywa, nikt jej tego nie ułatwia. Życie dziennikarki komplikuje się bowiem jeszcze bardziej, co tylko napędza ją do dalszych działań. Ona po prostu musi doprowadzić tę sprawę do końca.

Świetna historia - i to nie tylko kryminalna. Ciekawy kąt psychologiczny przedstawiający relację ofiara-kat, realistyczny obraz pracy sztokholmskiej policji i... redakcji gazety, w której akurat zaczynają się grupowe zwolnienia. Skąd ja to znam?...

Feministki także znajdą tu coś dla siebie... To druga książka Lizy Marklund, którą przeczytałam. Oceniam ją jeszcze wyżej od poprzedniej.

Liza Marklund "Dożywocie", Wydawnictwo Czarna Owca, 2012 r.

Liza Marklund "Testament Nobla"

To pierwsza książka Lizy Marklund, którą przeczytam i nie zawiodłam się. Świetnie pomyślana i wciągająca fabuła, szybka akcja i nietuzinkowi bohaterowie, do których się przywiązujemy. To wszystko gwarantuje udaną lekturę. Nieprzypadkowo książki Markulnd rozchodzą się na świecie w milionach egzemplarzy. Po "Testamencie Nobla" sięgnęłam po jego kontynuację "Dożywocie" i... podobało mi się jeszcze bardziej.  

Początek jest iście filmowy: Podczas uroczystej gali wydanej z okazji wręczenia Nagrody Nobla ktoś strzela do przewodniczącego Komitetu Noblowskiego. Tym kimś jest "Kociątko” – zawodowa morderczyni (zresztą jedna z najlepszych na świecie) – która w wieczorowej sukni wtapia się w tłum, oddaje śmiertelny strzał prosto w serce i niemal niezauważona znika z balu. "Niemal”, gdyż tuż obok znajduje się dziennikarka Annika Bengtzon, która zapamiętuje jeden, ale znaczący szczegół.

Potem mamy brawurową ucieczkę "Kociątka”, która okazuje się wyjątkowo bezwzględnym i trudnym przeciwnikiem, a w tym samym czasie ambitna dziennikarka toczy ze sobą walkę: opisać wydarzenia, których była naocznym świadkiem i mieć "exklusiva”, czy zacząć współpracować z policją i dla dobra śledztwa nie ujawniać żadnych szczegółów z miejsca zbrodni. Sprawa gmatwa się jeszcze bardziej, gdy naczelny gazety, w której pracuje Annika wysyła ją na przymusowy urlop, a śledztwo, które dziennikarka podejmuje na własną prowadzi do testamentu Alfreda Nobla, fundatora prestiżowej nagrody. Tymczasem giną kolejni świadkowie, do których dociera Annika Bengtzon, a "Kociątko” zdaje się być niebezpiecznie blisko.

Historia wciąga niebywale. Z jednej strony mamy brawurową akcję z profesjonalną killerką w roli głównej. Z drugiej świetny obraz realiów pracy dziennikarza i odwieczny dylemat: jak daleko można posunąć się w tej profesji, by w imię newsa nie szkodzić sprawie. I wreszcie fascynująca i zaskakująca biografia Alfreda Nobla, która na dobrą mogłaby być kanwą odrębnej książki.

To wszystko razem składa się na znakomitą powieść kryminalną, w której morderca i ofiara to jedynie drobne elementy misternej układanki. A ta prowadzi nas przez świat wielkiej nauki, wielkich tajemnic, namiętności i nie mniejszych ambicji.

Ta historia ma swoją kontynuację w "Dożywociu". Zdecydowanie warto przeczytać.


Liza Marklund "Testament Nobla", Wydawnictwo Czarna Owca, 2011 r.

Grzegorz A. Kaczor "Przez kraty do zrozumienia"

Nie zraźcie się dość łopatologicznym tytułem, bo treść jest w porządku. A nawet bardziej niż w porządku, biorąc pod uwagę, że to książka "naturszczyka", pisana własnym doświadczeniem i własnym językiem. A także wielką chęcią wyrwania się z dna. Prawdziwego dna; osobistego, socjalnego, zawodowego, społecznego. Czy recydywista, mocno pokiereszowany przez życie i na wskroś zdemoralizowany może zacząć wszystko od nowa? Okazuje się, że może. I może jeszcze napisać o tym książkę. W stylu wcale nie gorszym od wielu współczesnych autorów.

Grzegorz zaczyna swoją opowieść w trudnym momencie życia - jest oskarżony o zabójstwo, po raz kolejny trafia za kraty. Nie pamięta zdarzenia, był pijany, ale wie, że nie chciał zabić. Choć zaprawiony przez lata w więziennych bojach, z tytułem recydywisty, po raz pierwszy chyba nie może się odnaleźć w tej rzeczywistości. Poza dość szczegółowym opisem niewygód na jakie jest skazany w celi (a nawet wielu celach), z jego przekazu przebija także chęć wyrwania się z życia, jakie do tej pory pędził, coś na kształt zalążka samoświadomości. Zaczyna dużo czytać, zastanawia się nad tym, co przeczytał. Po raz pierwszy uświadamia się, że rozumie, czuje, przeżywa. Że nie jest gorszy od innych.

Ale ta świadomość niewiele jest warta w zamknięciu. I kiedy już nam się wydaje, że w  więzieniu utknęliśmy z naszym bohaterem na dobre, wychodzi on na wolność. I to jest zwrot akcji, który odmienia i jego życie, i rusza fabułę tej książki. Więcej nie zdradzę, bo odbiorę Wam przyjemność lektury.

Przyznam szczerze - lubię taką literaturę. Tzw. życiową literaturę. Nikt tu niczego nie udaje, na nic się nie sili, mamy kawałek prawdziwego życia. Narrator ma charakter, a nawet "charakterek", i nawet się go nie wypiera. Sam pisze o tym, że recydywiści to wyjątkowi megalomani, ludzie owładnięci niczym nieuzasadnioną manią wielkości i rządzą władzy - jakiejkolwiek władzy.

Trochę w tej książce to czuć... Te apele o poszanowanie prawa w więzieniu, argumenty za humanitarnym traktowaniem więźniów... No może to ładne, idealistyczne, słuszne. Ale schodząc na ziemię; roszczeniowe, nieżyciowe, utopijne. I chyba w tej - skądinąd, dobrej książce - niepotrzebne.

A poza tym - to kawałek fajnej, ludzkiej opowieści.

Grzegorz A. Kaczor "Przez kraty do zrozumienia", Warszawska Firma Wydawnicza, 2012 r.

"Paryski szyk" Podręcznik stylu Ines de la Fressange oraz Sophie Gachet

To jest książka dla tych, którzy kochają Paryż, modę, nowoczesny design i piękne przedmioty. Po prostu dobry styl. Starannie wydana, dopracowana graficznie i znakomicie - bo oszczędnie i treściwie - napisana, dostarczy Wam wielu estetycznych wrażeń. Udzieli też kilku dobrych rad - gdzie przenocować w Paryżu, zrobić oryginalne zakupy, napić się dobrej kawy. W tej książce określenie "paryski szyk" naprawdę coś znaczy.

Ines de la Fressange, francuska modelka i ikona stylu, zaczyna od tego, jak ubiera się paryżanka. I tu miłe zaskoczenie. Paryżanka ubiera się skromnie, prosto i... to właśnie jest klasa. Dobre dżinsy, marynarka, top, skórzana torebka i buty. Klasyka. Żadnej pogoni za trendami, uwielbienia dla dyktatorów mody, szaleństa kupowania. "Paryski styl to podejście do życia, to stan umysłu. Balansując między rock'n'rollowym szaleństwem a mieszczańskim sztywniactwem, paryżanka jest zawsze pierwsza, nigdy druga. Co dzień z wdziękiem omija zasadzki mody." - pisze autorka.

I coś w tym jest. Prostota w ubiorze, klasa w życiu. A jeśli zakupy, to tylko w Paryżu! Na dowód tych słów Ines de la Fressange zabiera nas do kultowych paryskich butików, do których nigdy byśmy nie trafili na tradycyjnym, turystycznym wypadzie do Paryża. To miejsca znane tylko wtajemniczonym. Oryginalne, wyjątkowe, z gwarancją najwyższej jakości. Schowane w paryskich zaułkach, niedostępne dla przypadkowych turystów. Tu kupimy stara biżuterię, nawet z XIX wieku, która otrzymała nowe życie, tu zamówimy sandały na miarę i rękawiczki Causse'a - dokładnie takie, jakie nosiła Jackie Kennedy. Nie wspominając o sklepach vintage, w których można dogrzebać się do prawdziwych skarbów. Zaglądają tu zarówno hipsterzy, jak i i staruszki wracające z codziennych zakupów...

To nie koniec. "Paryski szyk" to także przewodnik po wyjątkowych księgarniach, które pełnią też inne role, choćby designerskie. To również wędrówka po malutkich sklepikach w których możemy znaleźć natchnienie urządzając wnętrze swojego mieszkania, czy - już bardziej szczegółowo - pokój dla dziecka. Autorka zdradza nam też swoje sekretne miejsca na szybki lunch i i dobrą kolację. Nie ma ich w żadnym przewodniku - tym bardziej są godne uwagi. No i te domowe hoteliki, do których nigdy byście nie trafili... Rewelacja.

Do tego, co kilka stron, była modelka serwuje nam pakiet uniwersalnych rad na temat pięlęgnacji urody, ubierania się, wystroju wnętrz itd. Wszystko pod hasłem "jak wygląda i żyje współczesna paryżanka". Zabawne to, przyjemne... przydatne. No i pięknie wydane. Ta ksiażka zdecydowanie ma styl.

"Paryski szyk" Podręcznik stylu Ines de la Fressange oraz Sophie Gachet, Dom Wydawniczy Rebis, 2012 r. 

O. Leon Knabit OSB "Ulubiony bilbord papieża"

Bardzo osobista, szczera i zwyczajna - taka jest opowieść ojca Leona Knabita, mnicha benedyktyńskiego z Tyńca, o Janie Pawle II. To opowieść o przyjaźni, wspólnych wartościach, ale także o słabościach, wątpliwościach i tzw. życiu. Nie ma w niej patosu, nie ma górnolotnych słów. Są po prostu ludzie. Wyjątkowi ludzie.

Spotkali się w 1957 roku - ksiądz Karol i ksiądz Stefan (tak wtedy nazywał się ojciec Leon). Razem chodzili po górach, rozmawiali o życiu i o tym, co z nim najważniejsze; o nadziei, miłości, wierze. Te rozmowy musiały zostać w nich głęboko, skoro ich przyjaźń przetrwała tyle lat...

Przeczytałam tę książkę kilka tygodni temu i musiała się ona "ułożyć " w mojej głowie. Bo - poza tym - że jest pełna optymizmu i stanowi świadectwo wielkiej wiary, ma też drugie dno, bardzo ludzkie dno. Poznajemy w niej dwie wyjątkwowe postacie; Karola Wojtyłłę i ojca Leona. Pierwszego z nich nie muszę nikomu przedstwawiać. Drugi jest również fantastycznym człowiekiem; mądrym, ciepłym, wrażliwym, empatycznym. Takiego go widzimy, gdy opowiada o Janie Pawle II. Widzimy człowieka, który patrzy, podziwia, uczy się, ale nie jest bezkrytyczny. Jest po prostu sobą.

A opowiada, przy tym wszystkim bardzo zwyczajnie; o ich spotkaniach w Beskidzie Żywieckim, w Wadowicach, w Rzymie.... Opowiada jak o bliskim przyjacielu, a nie o posągowej postaci. To w tej książce ujmuje i zachęca, by czytać dalej. Łączy ich  poczucie humoru, świetny kontakt z młodzieżą i zamiłowanie do zwykłego życia, z którego czerpią energię i wiarę.

Dlaczego ta historia układała mi się w głowie przez kilka tygodni? Bo chyba musiałam dojrzeć do tego, żeby opowiadzieć Wam o tej książce; przełamującej wszelkie stereotypy, pod każdym względem wyjątkowej - prostej, zwyczajnej i istotnej.

O. Leon Knabit OSB "Ulubiony bilbord papieża", Wydawnictwo Esprit, 2012 r.

Moja ocena 4,8

Wiktor Osiatyński "Litacja"

Najpierw Wiktor Osiatyński napisał "Rehab" - swoją drogę dojrzewania do walki z chorobą alkoholową i trzeźwienia. Teraz dołączył "Litację", w której opisuje bardzo osobistą historię zdrowienia - w pełnym tego słowa znaczeniu - i nauki nowego życia. Życia na trzeźwo. Ale "Rehab" i "Litacja" to nie tylko życiowa rehabilitacja alkoholika, który poznaje siebie i buduje nowe relacje z ludźmi. To także znakomita i pod każdym względem uniwersalna analiza ludzkich uczuć, emocji, zachowań. Nad tą lekturą warto się zatrzymać na dłuższą chwilę. I zapewniam, że zostanie ona w Was dłużej, niż tylko chwilę.

O "Rehabilitacji" - najnowszej książce Wiktora Osiatyńskiego piszę TUTAJ

Zacznę od formy, gdyż już ta narzuca nam z góry pewną konwencję; przemyślaną i celową. "Litacja" nie jest dziennikiem, ani autobiografią. Bohaterem książki jest W., a narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. To ciekawy i mądry zabieg, dzięki któremu mamy poczucie, iż czytamy  fabularną opowieść. Narrator stoi w niej z boku i choć wie wszystko o W., to jego przekaz wydaje się chłodny, analityczny, pozbawiony zbędnych emocji. W. może być każdym z nas - zdaje się mówić Wiktor Osiatyński. To jest akurat moje życie, ale na moim miejscu; na miejscu W., może być ktokolwiek.

Co do tego, że autor opisuje swoje doświadczenia, nie ma wątpliwości. Jest w "Litacji" kawał życia autora; początek kariery naukowej w Stanach, próby zawodowego odnalezienia się w polskiej rzeczywistości, osobiste relacje z żoną Ewą oraz córkami.  Sukcesy, porażki, nadzieje, wątpliwości. Tym to wszystko trudniejsze, że przeżywane bez znieczulenia, na trzeźwo. Osiatyński w sposób niezwykle szczery, chwilami dla siebie bezwzględny przedstawia trudną, ale też niezwykłą drogę życia w trzeźwości; życia, którego uczy się od podstaw, w którym usiłuje znaleźć dla siebie dobre i bezpieczne miejsce, w którym siebie i swoich najbliższych definiuje na nowo.

Istotą tej historii są emocje. Gdy W. pił, były one uśpione, zniekształcone. Teraz są prawdziwe i trudno sobie z nimi poradzić. Okazuje się, że nie wystarczy nie pić, by myśleć i przeżywać na trzeźwo. Emocjami, które dochodzą do głosu rządzi wciąż niebezpieczne, pijane myślenie. Trzeba więc bardzo uważnie przyglądać się swoim myślom, uczuciom, zachowaniom i wychwytywać w nich fałsz, sprowadzać je na nowe tory. To codzienna, żmudna praca. Wymagająca konsekwencji i charakteru. W. pomaga w tym medytacja i modlitwa. Jest więc "Litacja" także zapisem duchowej przemiany bohatera. Jego stopniowego i bardzo naturalnego zbliżenia z Bogiem.

O tej lekturze mogę powiedzieć, że czyta się ją w tak samo niewymuszony, spokojny i refleksyjny sposób, jak została napisana. Razem z autorem przyglądamy się W. i jego życiu. Analizujemy jego zachowania, relacje z najbliższymi, kibicujemy mu w jego trzeźwości i próbie wyrwania się z kolejnego nałogu - nikotynowego.

Przyglądamy się, ale - co bardzo istotne - nie oceniamy.

To jedna z tych książek, z którymi nigdy się nie rozstaję. Mądra, ważna, potrzebna. 

Wiktor Osiatyński "Litacja", Iskry, 2012 r.

Moja ocena 5