Iwona Kienzler "Prowokatorka. Fascynujące życie Marii Dąbrowskiej"

Jestem zadeklarowaną miłośniczką "Dzienników" Marii Dąbrowskiej, a lektura "Prowokatorki" znakomicie je podsumowuje i uzupełnia. Dostajemy portret wyjątkowej kobiety - pisarki, żony, kochanki. Kobiety obdarzonej wyjątkowym talentem i charyzmą. Wrażliwej, empatycznej, ale też silnej, namiętnej, narcystycznej.

Jest w tej książce to, co o Marii Dąbrowskiej wiemy i czego nie wiemy. Tego drugiego jest zresztą znacznie więcej. To że  Dąbrowska była doskonałą obserwatorką życia społecznego, politycznego, gospodarczego, a swoje obserwacje potrafiła z wielkim talentem przelać na papier - to wiemy nawet z lekcji języka polskiego. To że "Noce i dnie" to powieść jej życia - oparta zresztą na doświadczeniach z jej życia - to również wiedza powszechnie znana.

Ale niech nie zwiedzie nas wizerunek subtelnej, niepozornej starszej pani w prostej fryzurze. Maria Dąbrowska była kobietą z krwi i kości! Wulkanem emocji, namiętności, pasji. To miłość prowadziła ją przez całe życie, od lat wczesnej młodości. To miłość nadawała sens jej życiu i dawała paliwo do twórczej pracy. To w miłości szukała spełnienia, bezwarunkowej akceptacji, szczęścia. A z tą miłością bywało bardzo różnie.... Już pierwsze małżeństwo z Marianem Dąbrowskim było istną huśtawką nastrojów i emocji. Małżonkowie kochali się z taką samą pasją, z jaką się ranili i zdradzali. Ale przedwczesna śmierć męża na długo położyła się cieniem na życiu Marii i właściwie do końca jej życia to Marian pozostał największą miłością jej życia.

Kolejny związek ze znacznie starszym i żonatym (!) Stanisławem Stempowskim był bardzo odważny obyczajowo jak na owe czasy. Ten zakazany romans przeszedł w wieloletni, szczęśliwy związek, w którym z czasem więcej było partnerstwa, oddania, wzajemnej atencji i opieki, niż miłości.

Ale Stanisław to dla Marii było za mało. Jej kolejne romanse, miłostki, zauroczenia, flirty stały się nieodłącznym elementem ich wspólnego życia. Związek z pisarką Anną Kowalską (z czasem zamieszkały razem) był właściwie kwintesencją tego, czego Dąbrowska szukała w życiu. A szukała adoracji, uwielbienia, podporządkowania swoim pasjom i potrzebom, bezwzględnej akceptacji. W zamian dawała swoją uwagę i obecność. Tu odsyłam do "Dzienników" Anny Kowalskiej, które dobitnie oddają tę nierówną relację.

Nie ma wątpliwości, że Maria Dąbrowska nie była tuzinkową kobietą i w sensie obyczajowym daleko wyprzedzała czasy, w których żyła. Świadoma swojego talentu, wartości, pozycji, potrafiła robić z nich taki użytek, jaki chciała. Również w relacjach z innymi ludźmi. I jakkolwiek te relacje były trudne i skomplikowane, nie ma wątpliwości, że życie z Dąbrowską nie było nudne. 

Iwona Kienzler "Prowokatorka. Fascynujące życie Marii Dąbrowskiej", Bellona, 2018 r.

Zapowiedź: Józef Maj "Oficer słusznej sprawy. Łukasz Ciepliński - żołnierz wyklęty"

Z przyjemnością zapowiadam książkę "Oficer słusznej sprawy", która przedstawia historię Łukasza Cieplińskiego, żołnierza wyklętego skazanego na karę śmierci. Wyrok śmierci został wykonany 1 marca 1951 r.

Łukasz Ciepliński pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 jako dowódca kompanii przeciwpancernej. Po klęsce wrześniowej zaangażował się w działalność konspiracyjną. W ramach akcji „Burza” jego oddziały 2 sierpnia 1944 brały udział w wyzwalaniu Rzeszowa. W sierpniu wobec nakazu radzieckiego komendanta wojskowego o złożeniu broni przez AK zdecydował o zejściu do konspiracji. 

W styczniu 1945 roku włączył się w działalność „NIE”, potem Ruchu Oporu Armii Krajowej, a finalnie związał się ze Zrzeszeniem „Wolność i Niezawisłość”, w styczniu 1947 utworzył IV Zarząd Główny WiN. 28 listopada 1947 został aresztowany przez funkcjonariuszy UB.

Brutalne i okrutne śledztwo wobec podpułkownika Łukasza Cieplińskiego było prowadzone pod bezpośrednim nadzorem NKWD. 14 października 1950 ppłk Łukasz Ciepliński został skazany na karę śmierci. Wyrok śmierci został wykonany 1 marca 1951. Prawdopodobnie miejsce jego spoczynku znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w kwaterze „Na Łączce”.

"Dla mnie sprawa polska była największą świętością"

Łukasz Ciepliński

***

Kochana Wisiu! Jeszcze żyję, chociaż są to prawdopodobnie już ostatnie dla mnie dni. Siedzę z oficerem gestapo. Oni otrzymują listy, a ja nie. A tak bardzo chciałbym otrzymać chociaż parę słów Twoją ręką napisanych (...). Ten ból składam u stóp Boga i Polski (...).

(z grypsu Łukasza Cieplińskiego do żony, wysłanego z więzienia na Rakowieckiej)

Staję przed zarzutem zdrady narodu polskiego, a przecież już w młodości życie moje Polsce ofiarowałem i dla niej chciałem pracować. Dla mnie sprawa polska była największą świętością.

(z zeznania Łukasza Cieplińskiego przed sądem)

***

Józef Maj "Oficer słusznej sprawy. Łukasz Ciepliński - żołnierz wyklęty", Bellona, 2017

Iwona Kienzler "Księżna Diana. Miłość, zdrada, samotność"

Udana biografia musi być dobrze udokumentowana i dobrze napisana. "Księżna Diana" Iwony Kienzler zdecydowanie spełnia oba warunki. Wnikliwa, rzetelna, nie epatuje sensacją i buduje wiarygodny portret "królowej ludzkich serc". Polecam z pełnym przekonaniem.

Dianę poznajemy przez pryzmat historii jej rodziny i skomplikowanych relacji rodzinnych, które niewątpliwie wpłynęły na jej dalsze losy. Rozwód rodziców, trudne relacje z ojcem (któremu przydzielono opiekę nad Dianą i jej rodzeństwem) oraz jego drugą żoną, sporadyczne kontakty z matką, poczucie wyobcowania, a równocześnie rodząca się  w młodej dziewczynie ambicja - to wszystko spowodowało, że Diana już na początku swojej życiowej drogi nie miała lekko. Żyła bardziej marzeniami niż rzeczywistością, trudno się więc dziwić, że znajomość z księciem Karolem traktowała w kategoriach pięknej bajki, której oczywistym finałem miał być ślub i dalsze szczęśliwe życie.

Życie jednak jest bardziej skomplikowane, a związek Karola i Diany - czego dowodzi autorka biografii - był zręcznie zainicjowaną "dobrą partią", która przede wszystkim miała wyjść na dobre monarchii i niewiele miała wspólnego z romantycznymi mrzonkami młodziutkiej dziewczyny o idealnym życiu. Diana dość szybko się o tym przekonała (Karol wkrótce po ślubie powrócił do romansu z Camilą) i rozpoczęła desperacką, trwającą wiele lat walkę o uczucie księcia i o godne miejsce w królewskiej rodzinie. Walkę, której ofiarą była przede wszystkim ona sama.

Kienzler nie wybiela swojej bohaterki - Diana była chwiejna emocjonalnie, próżna, powierzchowna, bezwzględna, mściwa. Nie radziła sobie ze swoimi uczuciami. Objadała się kompulsywnie. Wydawała majątek na modne ubrania. Rzucała się w wir romansów z nieodpowiednimi mężczyznami. Zręcznie manipulowała mediami, by wygrać batalię o sympatię ludzi. Publicznie opowiadała o niewierności Karola i swoich problemach z bulimią. Niewątpliwie nie przysparzała chluby rodzinie królewskiej...

A równocześnie była ciepła, serdeczna, życzliwa w kontaktach ze zwykłymi ludźmi. Doskonale porozumiewała się z dziećmi. Objechała cały świat, by w najbiedniejszych i najbardziej niebezpiecznych jego zakątkach towarzyszyć chorym, cierpiącym, umierającym dzieciom - ofiarom głodu i wojen. To ona - jako pierwsza - uścisnęła publicznie dłoń choremu na trąd. To ona przytulała dziecko umiejące na AIDS. Przekraczała granice, łamała tabu, wyznaczała nowe standardy. Wyprzedzała czasy, w których żyła.  Czyniła dobro, zarażając nim i publicznie przeciwstawiając się złu.

A przy tym była zwykłą młodą kobietą, która chciała kochać, być kochana, bawić się, korzystać z życia pełnymi garściami. I taki portret pełnokrwistej, prawdziwej Diany dostajemy w tej biografii.

Iwona Kienzler "Księżna Diana. Miłość, zdrada, samotność", Bellona, 2017 r.

Constance Briscoe "Więcej niż brzydka"

Byłam ogromnie ciekawa kontynuacji "Brzyduli" - książki wstrząsającej, ale też - dzięki postaci autorki - dającej siłę i nadzieję. W "Więcej niż brzydka" śledzimy dalsze losy skrzywdzonej przez matkę dziewczyny, która krok po kroku spełnia swoje marzenia i buduje własne poczucie wartości.

W kilku zdaniach przypomnę historię "Brzyduli". Constance Briscoe opisuje w tej książce swoje dzieciństwo w latach 60. XX w Anglii. Urodzona jako kolejne dziecko emigrantów z Jamajki jest w rodzinie "czarną owcą"; ofiarą wymyślnej przemocy fizycznej i psychicznej ze strony matki i ojczyma. Dziewczynka dorasta w poczuciu nieustannego zagrożenia i cierpienia, w końcu znajdując w sobie siłę, by walczyć o prawo do normalnego życia. Droga do tego prowadzi przez bezprecedensowy proces sądowy, który dziewczyna wytacza swojej matce. I wtedy właśnie postanawia: Odtąd będę szczęśliwa. Będę piękna. I zostanę prawnikiem.

W "Więcej niż brzydka" Constance konsekwentnie realizuje swoje marzenia. Rozpoczyna studia, zarabia pieniądze na kolejne operacje plastyczne.  Ale to nie jest droga usłana rożami. Dziewczyna wciąż zmaga się z demonami przeszłości. Niskie poczucie własnej wartości, bardzo silny autokrytycyzm, wyobcowanie i osamotnienie powodują, że jest jej bardzo trudno zaakceptować siebie.

A jednak Constance zmienia się, wewnętrznie i zewnętrznie. Coraz pewniejsza siebie, niezależna od opinii innych na swój temat staje się silną kobietą, która daje sobie prawo do osobistego szczęścia i walczy o zawodową pozycję.

To książka o walce o samą siebie; trudnej, ale zakończonej pomyślnie.  O tym, że można odbić się z dna. I że jesteśmy tym, kim naprawdę chcemy być, a siła tkwi w naszej głowie.

Constance Briscoe "Więcej niż brzydka", Wydawnictwo Bellona, 2013 r.

Joanne Fluke "Piernikowe makabreski"

Lubię Joanne Fluke za jej dowcip, dystans i zamiłowanie do dobrego jedzenia. I oczywiście za "morderczą" wyobraźnię. "Piernikowe makabreski" są i smaczne, i intrygujące. W sam raz na weekendową lekturę.

Hanna Swensen, którą niektórzy poznali już w "Śmierci za cukiernią" jest kulinarną gwiazdą małego, amerykańskiego miasteczka. Wszyscy się tu znają i wszystko o sobie wiedzą. Jest słodko i pysznie. Ale też duszno, klaustrofobicznie, niewygodnie. I niebezpiecznie.

Tymczasem Hanna, która znakomicie radzi sobie ze swoim cukierniczym biznesem, odnajduje jednego ze swoich sąsiadów, Erniego Kusaka, brutalnie zamordowanego. Ofiara leży wśród świątecznych pierniczków. I, jak się wkrótce okazuje, zabójcą jest ktoś z najbliższego otoczenia ofiary. Być może ktoś, kogo doskonale zna Hanna.

Hanna prowadzi własne śledztwo, w międzyczasie piecze świetne ciastka; oczywiście jedno i drugie udaje się jej wyśmienicie. W obu sprawach sięga do sedna problemu - ku zadowoleniu czytelników. I niezadowoleniu swoich sąsiadów...

Czy dwa kolejne opowiadania w tej książce dorównują tej świetnej, kryminalno-cukierniczej opowieści? W każdym razie trzymają poziom. I wpasowują się w konwencję, która mi bardzo odpowiada; zbrodniczą i humorystyczną. Jest w tej książce i słodko, i gorzko. Dziwnie i tajemniczo. Brawurowo, a nade wszystko - dowcipnie.

I to dla mnie marka Joanne Fluke.

Joanne Fluke,  Laura Levine, Leslie Meier "Piernikowe makabreski", Wydawnictwo Bellona, 2012 r.

Najlepsze kryminały 2012

Po książkach "Najlepszych z najlepszych" tego roku przyszła pora na kolejną odsłonę Dobrych Książek pod choinkę. Tym razem pod hasłem "Najlepsze kryminały". Trochę ich w tym roku przeczytałam... I tym trudniejszy był wybór - ale priorytetem byli dla mnie polscy autorzy. Ta dziesiątka, którą Wam poniżej prezentuję, to najlepsi z najlepszych.


CZYTAJ TAKŻE NAJLEPSZE KRYMINAŁY 2013

"Ani żadnej rzeczy"
PM Nowak
Czarna Owca

Bohaterowie dopracowani w każdym detalu, wysokiej klasy warszatat literacki, konsekwentna i logiczna fabuła, a do tego świetny pomysł na współczesną powieść kryminalną. Czyżby zapowiadała się kultowa seria kryminalna z prokuratorem Wilkiem i komisarzem Zakrzeńskim w rolach głównych? Bardzo w to wierzę i czekam na więcej. TU RECENZJA

"Sejf"

Tomasz Sekielski
Rebis

Tomasz Sekielski zadebiutował jako pisarz i, trzeba przyznać, że jest to bardzo dobry debiut. Pokusił się o sensację – gatunek tylko na pozór prosty i efektowny, ale tak naprawdę wymagający od autora dużej dyscypliny językowej i merytorycznej rozwagi. Sekielski wyszedł z tej konfrontacji obronną ręką, a czytelnik dostał kawał naprawdę dobrej, współczesnej polskiej prozy dotykającej świata mediów, polityki i tajnych służb.

TU RECENZJA

"Ziarno prawdy"
Zygmunt Miłoszewski
W.A.B.

Okazuje się, że ta książka zrobiła w Sandomierzu więcej zamieszania, niż "Ojciec Mateusz". Miasto obraziło się na autora twierdząc, że pokazał je w krzywym zwierciadle. Niesłusznie. "Ziarno prawdy” to bowiem nie tylko dobry kryminał, ale też znakomicie napisana powieść obyczajowa z wątkami historycznymi. TU RECENZJA

"Umarli tańczą"
Piotr Głuchowski"
Agora

Na ten kryminał potrzeba kilku nocy, zakładając, że jesteście przeszkoleni w szybkim czytaniu. Lepiej sobie te noce zarezerwujecie, bo i tak nie zaśniecie spokojnie - w oczekiwaniu na finał. Mam nadzieję, że książka zrobi trochę zamieszania wśród najnowszych polskich kryminałów. Choćby dlatego, że napisana jest ze świetnym reporterskim zacięciem.
 TU RECENZJA

"Piąta pora roku"
Mons Kallentoft
Rebis

"Piąta pora roku" to jeden z najciekawszych skandynawskich kryminałów, jakie czytałam. I zdecydowanie najlepsza powieść Kallentofta. Oryginalna, oszczędna forma znakomicie kontrastuje z mocną, gorącą treścią przepełnioną potężnymi emocjami: strachem, obrzydzeniem, wściekłością. TU RECENZJA

"Linda"
Leif GW Persson
Czarna Owca

Tą książką Leif GW Persson udowodnił, że nie tylko potrafi pisać świetne kryminały, ma rozległą wiedzę na temat kryminologii, którą umiejętnie przenosi na grunt literatury popularnej, to jeszcze może pochwalić się znakomitym poczuciem humoru i dystansem do rzeczywistości. "Linda" to nie tylko bardzo dobra powieść kryminalna, ale też z przymrużeniem oka potraktowana opowieść o kulisach pracy szwedzkiej policji. TU RECENZJA

"Skrzydlata trumna"
Marcin Wroński
W.A.B.

Marcin Wroński miał świetny pomysł na serię kryminałów retro o Lublinie. Z każdą kolejną książką udowadnia, że za dobrym pomysłem idzie też solidne wykonanie. W "Skrzydlatej trumnie", czwartej części cyklu o komisarzu Zygmuncie Maciejewskim, poza ciekawą fabułą dostajemy też kawał porządnie napisanej prozy. No i ten Lublin... Choćby dla niego trzeba tę książkę przeczytać. TU RECENZJA

"Śmierć za cukiernią"
Joanne Fluke
Bellona

Mnie w tej książce uwiodło wszystko; począwszy od głównej bohaterki Hanny, która jest bystra, dowcipna i nie chce za wszelką cenę wyjść za mąż, przez ciekawie nakreślony wątek kryminalny na tle prowincjonalnego, duszącego sie od plotek i intryg miasteczka, aż wreszcie po przepisy na słodkie pyszności, które są tu prawdziwą wisienką na torcie. W tej książce bezcenny jest jej klimat; lekki, bezpretensjonalny. Jest sympatycznie i słodko, choć momentami... strasznie. Polecam, bardzo dobrze się bawiłam. TU RECENZjA

"Bielszy odcień śmierci"
Bernar Minier
Rebis

"Bielszy odcień śmierci” spełnia  wszystkie warunki, by być bestsellerem w swojej kategorii. To jeden z  najlepszych kryminałów, jakie czytałam w ostatnich latach.

TU RECENZJA




"Punkt Borkmanna"
Hakan Nesser
Czarna Owca

Co to jest punkt Borkmanna? To taki moment w trakcie śledztwa, kiedy nie potrzeba już żadnego elementu, by rozwiązać kryminalną zagadkę. Wystarczy tylko pomyśleć i poskładać wszystko do kupy. I o to właśnie chodzi w dobrej powieści kryminalnej, czego Hakan Nesser umiejętnie dowodzi w "Punkcie Borkmanna". Moim zdaniem - najlepszej jego książce. TU RECENZJA

"Zło budzi sie wiosną"
Mons Kallentoft
Rebis

Po czwartą część kryminalnej serii Kallentofta sięgnęłam wiedząc czego się mogę spodziewać. Na pewno oryginalnie poprowadzonej narracji – oszczędnej i  surowej aż do bólu. I oczywiście znakomitej komisarz Malin Fors, którą zdążyłam polubić za jej zawodową siłę i ludzkie słabości. Nie wiedziałam tylko, w jaką zbrodniczą intrygę wciągnie nas tym razem autor. I znów się nie zawiodłam. TU RECENZJA

"Zanim znowu zabiję"
Mariusz Czubaj
W.A.B.

Płynę na fali dobrych, polskich kryminałów. Tym razem to kryminał "piłkarski", znakomicie wpisujący się w sportowy klimat tegorocznego lata. Przeczytałam go jednym tchem w trakcie drogi powrotnej z wakacji - a to najlepsza rekomendacja dla tej książki. Świetnie napisanej, z ciekawym pomysłem na fabułę i intrygującym głównym bohaterem. Zdaje się, że Mariusz Czubaj - obok Zygmunta Miłoszewskiego i Marcina Wrońskiego - będzie odtąd moim ulubionych autorem kryminałów "Mrocznej serii". TU RECENZJA  

TUTAJ
NAJLEPSZE DLA KOBIET

Jill Hathaway "Wejście w zbrodnię"

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to powieść dla młodzieży, ale to kryminał z krwi i kości. I choć jego bohaterami są młodzi ludzie - jest to kryminał nie tylko dla młodzieży. Fajnie pomyślane, nietuzinkowe  postaci, zaskakująca i dynamicznie rozwijąjąca się fabuła szybko przekonały mnie do tej książki; naprawdę niezłej książki. 

Bohaterką "Wejścia w zbrodnię" jest nastolatka Sylvia. Dziewczyna od pierwszych zdań książki budzi sympatię; na tle rówieśników wydaje się bowiem wyjątkowo normalna; mimo różowych włosów. Ot, ciekawa nastolatka, która, wbrew pozorom, ma dobrze poukładane w głowie i nie poddaje się presji środowiska.

Problem w tym, że Sylvia nie jest zwyczajna. A właściwie jest nadzwyczajna. Jej wyjątkowość przejawia się początkowo w tym, że w ciągu sekundy, niezależenie od okoliczności, zapada w sen. To, co możnaby od biedy uznać za narkolepsję okazuje się dużo poważniejszą sprawą. Otóż dziewczyna, w momencie gdy zasypia, wchodzi w skórę znajomych (ale też obych) osób. Odczytuje ich myśli, kieruje reakcjami, kontroluje sytuacje, w których uczestniczą. To dla niej ogromny problem, tajemnica, której nikomu nie zdradza, defekt, z którym sobie nie radzi.

Z problemu robi się dramat w momencie, w którym Sylvia staje się mimowolnym świadkiem tragicznej śmierci koleżanki swojej siostry. I jako jedyna wie, że to nie było samobójstwo, ale zabójstwo z zimną krwią...

W tym momencie książka rozkręca się na dobre. Sylvia, walcząc z własnymi demonami, rozpoczyna prywatne śledztwo. Właściwie nawet nie rozpoczyna, gdyż podejrzani sami się do niej pchają. A dziewczyna - wszak bystra, inteligentna i niezwyczajna - skutecznie ze swoich przymiotów czyni użytek łącząc fakty, kojarząc okoliczności, dedukując.

To wszystko dzieje się w konkretnym otoczeniu. Jest tu i rodzina Sylvii, w której różnie się dzieje, bo zmaga się z własnymi problemami. Jest także ciekawie pokazane środowisko młodych ludzi; niejednoznaczne, zróżnicowane, a przez to naprawdę interesujące.W tym wszystkim rozgrywa się prawdziwy dramat, a jedną z jego bohaterek jest właśnie Sylvia.

Polecam, bo to książka i dobrze napisana, i z fajnym pomysłem na fabułę. I dla młodszych, i starszych. A taki mix nieczęsto się zdarza.

Jill Hathaway "Wejście w zbrodnię", Wydawnictwo Bellona, 2012 r.

Moja ocena 4,6

 

Matt Mayewski "Mężczyzna który chciał zrozumieć kobiety"

Dobry tytuł, niezła okładka, odrobina prowokacji... Gdy przeczytałam, że autor Matt Mayewski - jak sam o sobie pisze - "futurysta, autor i politolog", planuje już kolejne książki,  pomyślałam, że to może być ciekawy debiut literacki. 
Jack Kotowski chciałby zmienić swoje życie. W pracy - niezrealizowany, sfrustrowany, wypalony. W relacjach z kobietami - fajtłapa. Podczas rozmowy z nowo poznanymi dziewczynami zatyka go, dostaje palpitacji serca, blokuje się. W najlepszym przypadku traktowany jest jak powietrze. Niewidzialny dla kobiet.

Nic więc dziwnego, że facet chce się zmienić, wręcz zaszaleć. Pierwszą zmianą jest nowa praca - Jack, jako programista, zaczyna pracować nad serwisem randkowym. To tylko wstęp do prawdziwego wyzwania - zawodowego i osobistego - które przed nim  stanie. Otóż Kotowski, za namową pewnej bardzo przedsiębiorczej pani, postanawia stworzyć... "translator języka kobiet". Cokolwiek by to miało znaczyć, ma jedno zadanie: pomóc zrozumieć kobiety, a w konsekwencji skutecznie je uwodzić.

Translator działa. Co tam działa - okazuje się sukcesem! Jack wreszcie zaczyna spełniać swoje marzenia o byciu supermenem. W sieci poznaje kobiety, które potem uwodzi w realu; wreszcie wie, o co w tym wszystkim chodzi, jak odczytywać i odpowiadać na słowa i znaki, ktore dotychczas rozumiał, niestety, wprost...

No i niby wszystko gra, Jack ma w końcu to czego chciał - ale czy na pewno? Otóż nie. Wszystkie te znajomości okazują się powierzchowne, nietrwałe, nieistotne.Translator nie jest żadnym sposobem na uczucie - a tego, jak się okazuje, szuka nasz bohater. I żaden wynalazek mu w tym nie pomoże...

Tyle o treści. A o wrażeniach? Lekko, zabawnie, z dużą dawką autoironii. Ale też irytująco banalnie, gdyż sporo w tej książce uproszczeń i stereotypów. Mam jednak nadzieję, że to zamierzony zabieg autora, który chciał niezobowiązująco pożartować z czytelnikiem - a może z czytelnika? - nie narażając go przy tym na zbytni wysiłek umysłowy.

Trochę się pośmiałam, bardziej zirytowałam, ale wciąż daję autorowi duży kredyt zaufania i czekam na zapowiadane kolejne książki. 

Matt Mayewski "Mężczyzna, który chciał zrozumieć kobiety", Wydawnictwo Bellona, 2012 r.

Philip Carr-Gomm "Historia nagości"

To zdecydowanie najlepsza książka z mojej ulubionej serii, w ramach której pisałam już o "Historii nudy" i "Historii burdeli". "Historia nagości" to przekrojowy obraz obyczajowości, jak też sztuki; we wszelkich jej wymiarach. To także interesujące spojrzenie na społeczeństwo w kontekście nagości - począwszy od XI-wiecznej Lady Godivy po dobrze nam znaną Lady Gagę. 

   

Młody Holender idzie nagi przez ulice miasta. Ma na sobie jedynie kapelusz, skarpety i buty. W ręku trzyma parasol. Takie zdjęcie z 1941 roku uwieczniające protest przeciwko reglamentacji odzieży wprowadzonej przez niemieckich okupantów otwiera "Historię nagości". Zdjęcie jest zaskakujące, zabawne, intrygujące. Jest dokładnie takie jak cała książka, która z tematu na pozór banalnego i ogranego, robi prawdziwą perełkę.

Nie miałam pojęcia, że o nagości można opowiedzieć na tak wiele różnych sposobów, przedstawiając jej najrozmaitsze aspekty; religijne, polityczne, kulturowe. Autor, z zacięciem badacza, pokazuje jak przez epoki zmieniał się stosunek ludzi do własnego ciała i w jaki sposób znajdowało to odzwierciedlenie we wszystkich aspektach życia. Okazuje się, że nagie ciało od tysięcy lat było swego rodzaju narzędziem ideologicznym, a równocześnie bardzo wdzięcznym tematem szeroko rozumianej sztuki, literatury, czy najprostszej rozrywki.

Sześćset osób pozowało nago na lodowcu Aletsch w Szwajcarii w 2007 roku w ramach kampanii Greenpeace Climate Change

Książka jest nie tylko bardzo dobrze napisana, ale także bogato zilustrowana. I tu uwaga: zdjęcia są znakomite, unikatowe, zaskakujące, często dowcipne i prowokacyjne. Ale - co istotne - w żadnym przypadku nie są niesmaczne, czy wulgarne. Mamy tu takie perełki, jak zdjęcie golasów szturmujących w 2000 roku dom handlowy w Wiedniu, cielesne rzeźby z Barcelony z 2003 roku, czy nagi, antywojenny protest z 2005 roku. Jest też polski akcent: plakat wyborczy Partii Kobiet z 2007 roku z Manuelą Gretkowską i innymi nagimi paniami.

Tancerka baletowa na zdjęciu w kalendarzu "World Stage Revealed" z 2009 roku

Polecam i do przeczytania, i do obejrzenia. Kawał fajnej popkulturowej historii sprzedanej w interesujący i do tego estetyczny sposób.

Philip Carr-Gomm "Historia nagości", Wydawnictwo Bellona, 2010 r.

Moja ocena 4,8

Zapowiedzi na lipiec 2012: "27, czyli śmierć tworzy artystę" , "Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa"

Dziś o kilku książkach, na które czekam z wielką niecierpliwością i równie dużymi oczekiwaniami. Mam nadzieję, że będą niezwykłe, zaskakujące; mocne, pełne emocji, niejednoznaczne. Ambitne i nieco lżejsze, ale zawsze "jakieś". Takich właśnie lektur życzę sobie i Wam na te wakacje. Wkrótce recenzje.

"27, czyli śmierć tworzy artystę"

Alexandra Salmela
TU RECENZJA

W.A.B.

27 to liczba niezwykła, magnes ciemności, który nadprzyrodzoną siłą przyciąga utalentowanych artystów ku czarnemu otworowi śmierci". Tak przynajmniej wydaje się dobiegającej tego wieku Angie, której jedynym pomysłem na życie jest stworzyć epokowe dzieło i umrzeć. Jak Kurt Cobain, Jimi Hendrix, Janis Joplin itd., itd.

Angie dokładnie wie, czego nie chce napisać, ale nie wie, co napisać chce. W poszukiwaniu inspiracji wyrusza na daleką fińską północ, gdzie osiedla się obok rodziny, która opuściła miasto, żeby wychować trójkę dzieci w zgodzie z naturą.

Oprócz głównej bohaterki i żyjącej ekologicznie rodziny usłyszymy Pana Prosiaczka, tajemniczą Kasandrę i samochód, który rejestruje wszystkie dialogi. Wielość perspektyw składa się na gatunkowy kolaż - trochę tu komedii i farsy, trochę tragedii. Ironia i dystans łagodzą niepokój bohaterów, ich obsesje Salmela obraca w satyrę, a czułość miesza z ciętym dowcipem.

"Po drugiej stronie lustra"

Umberto Eco

W.A.B.

Po drugiej stronie lustra i inne eseje to zbiór tekstów z okresu 1972-1985, połączonych wspólnym tematem: znak i jego przygody w dziejach cywilizacji. Autor przygląda się różnorodnym fenomenom kulturowym, z taką samą dociekliwością odczytując Listy Pliniusza Młodszego, Opisanie świata i Hrabiego Monte Christo, z identycznym zaangażowaniem badając średniowieczny alegoryzm, science fiction i sztukę nazistowską. Nie wyklucza z obszaru swoich rozważań złych powieści ani kiepskiego malarstwa.

Deklarując w przedmowie, że większość zamieszczonych w zbiorze prac sytuuje się między poetyką artykułu prasowego a rygorami naukowego dyskursu, Eco wyraża przekorną nadzieję, że wszystkie one nadają się do czytania. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Poczucie humoru, błyskotliwość, sugestywne opisy i autoironia czynią eseje włoskiego semiologa niezrównaną lekturą. Tym bardziej że wszechstronne zainteresowania badacza pozwalają mu pisać równie przenikliwie o zjawiskach tak z pozoru odległych, jak fenomenologia lustra, niegodziwość eterycznych blondynek i jednorożce.

"Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa"

Marcus Sakey
TU RECENZJA

Rebis

Mężczyzna budzi się nagi i zmarznięty na opustoszałej plaży. Nie pamięta, kim jest ani jak się tam znalazł. Jedynym znakiem cywilizacji jest stojące niedaleko bmw, w którym odnajduje pasujące na niego jak ulał ubranie, zegarek marki Rolex, kopertę wypchaną pieniędzmi i dokumenty samochodu. "Daniel Hayes, zamieszkały w Malibu, Kalifornia". Ale... żadna z tych informacji nie brzmi znajomo!

Podczas gdy on próbuje poznać odpowiedzi, świat nie ustaje w poszukiwaniach jego. Jedyne, nikłe wspomnienie budzi w nim twarz aktorki występującej w serialu telewizyjnym. Postanawia ją odnaleźć. Musi ją odnaleźć...

To niejasne wspomnienie staje się całym jego światem i jedyną nadzieją...

"Wejście w zbrodnię"

Jill Hathaway
TU RECENZJA

Bellona

Nastoletnią Sylvię Bell od rówieśniczek odróżniają nie tylko ufarbowane na różowo włosy. Od jakiegoś czasu cierpi na dziwną przypadłość. Zdarza się jej nieoczekiwanie, w najróżniejszych okolicznościach, zapadać w głęboki sen. Otoczenie widzi w tym narkolepsję, jednak za krótkotrwałymi utratami przytomności kryje się coś więcej.

W ich czasie dziewczyna wnika w umysły innych osób, na krótko stając się niewidzialnym świadkiem ich poczynań. Podczas bytności w cudzej skórze zdarza jej się odkrywać zupełnie nowe oblicza znajomych i ich ponure sekrety. Wreszcie nadchodzi najdramatyczniejsza z dotychczasowych wizji. Pewnej październikowej

nocy Sylvia staje się niemym, bezsilnym świadkiem morderstwa. Oprócz samego mordercy, jedynie ona zna tajemnicę, ale czy może ją komuś powierzyć, czy może się nią z kimś podzielić?

 Hathaway debiutuje przejmującym paranormalnym thrillerem, w którym pojęcie "empatii" zostaje przeniesione na nowy poziom. Nadzwyczaj emocjonująca tajemnica - do tego z głębią.
"Publisher's Weekly"

"Niewinna krew"
Graham Mastertom
Replika

"Niewinna krew to powieść, w której klasyczny thriller miesza się z opowieścią o duchach. Na kartach tej książki Graham Masterton po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem w rozpętywaniu prawdziwego piekła.
Słoneczna Kalifornia. Uznany scenarzysta Frank Bell mieszka wraz z żoną i synem w Los Angeles, wiodąc szczęśliwe życie. Sielanka jednak nie trwa długo. Brutalny atak terrorystyczny odbiera mu jedyne dziecko - mały Danny ginie na skutek wybuchu bomby. Żona Franka obwinia męża o śmierć syna, a wkrótce potem Bell zaczyna widywać ducha chłopca. Spotyka też mężczyznę, który przeżył eksplozję...
Tymczasem w kraju dochodzi do kolejnych zamachów. Pada podejrzenie, że odpowiedzialna za nie jest organizacja o nazwie Dar Tariki Tariquat, dążąca do zniszczenia amerykańskiego przemysłu rozrywkowego. Tylko czy aby na pewno stoją za nią terroryści?"

*opisy ze stron wydawców

Victoria Cosford "Amore i amaretti"

Jeśli wybieracie się do Toskanii, przeczytajcie najpierw tę smakowitą książkę. A jeśli się nie wybieracie, przeczytajcie ją tym bardziej. To ciepła i lekka opowieść o pięknych krajobrazach, przystojnych Włochach, wytrawnych winach i przepysznej kuchni. Może zakręcić się w głowie...

Victoria, australijska dziennikarka, pokochała Toskanię miłością wielką i odwzajemnioną. W "Amore i amaretti" w lekki, bezpretensjonalny sposób opisuje historię swojej wielkiej przygody w tej włoskiej krainie. Czego my tu nie mamy... Przede wszystkim mężczyźni. Przystojni, uwodzicielscy; znakomici kucharze i kochankowie. Ale też nietrwali w uczuciach, dość swobodnie traktujący relacje z kobietami.

Jeśli mężczyźni, to oczywiście także dobre wino. Autorka zabiera nas do urokliwych winnic, w których popija pyszne Chianti. W restauracjach wybiera wina o nazwach "poetycko brzmiących" i spisuje je skrupulatnie, by jeszcze do nich wrócić.

Ale największą miłością Victorii jest włoska kuchnia.  Autorka nie tylko uwielbia próbować lokalne specjały, ale też sama zaczyna gotować. Robi to z wielką pasją, pomysłowością, wkładając w potrawy dusze i serce. W książce dzieli się z nami swoimi przepisami i to dodatkowa wartość "Amore i amaretti". Tiramisu, ciastka migdałowe, dorsz solony po florencku, risotto z karczochami, leśne fettucine... Po prostu pycha!

Victoria gotuje, sączy wytrawne wina, przeżywa miłosne przygody z kolejnymi mężczyznami i niezmiennie zachwyca się Florencją. Żyje pełnią życia, choć to życie bywa czasem gorzkie - nawet w Toskanii...

Klimatyczna, ciepła opowieść - idealna na wakacje.

Victoria Cosford "Amore i amaretti. Opowieści o miłości i jedzeniu w Toskanii", Wydawnictwo Bellona, 2012 r.

Moja ocena 4,5