Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MG. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MG. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 grudnia 2017

Dobre książki pod choinkę: Giovanni Boccaccio "Dekameron"

Tę książkę obowiązkowo trzeba mieć w swojej bibliotece. A osoba obdarowana takim prezentem będzie szczerze zachwycona. Bo i książka jest zachwycająca. Najnowsze wydanie "Dekamerona" kusi przepiękną okładką: barwną, zmysłową, obiecującą. Prawdziwy majstersztyk wydawniczy.

Ta książka od kilkuset lat uchodzi za klasykę erotycznych powiastek. Rozpala wyobraźnię i  wodzi na pokuszenie, zaś u innych budzi zgorszenie. A zaczyna się całkiem niewinnie. Florencja, 1348 r. Dziesięć osób zamkniętych w jednym domu przed zarazą, która pustoszy miasto, dla zabicia czasu snuje opowieść, która ma zainteresować zebranych. Na każdy dzień, a jest ich dziesięć, przypada inna historia.

Każda historia jest inna, ale wszystkie - w taki czy inny sposób - opowiadają o miłości. Mamy więc romantyczną miłość młodych kochanków, a na drugim biegunie spełnienie, które przybiera formę wyzwolenia najbardziej pierwotnych instynktów.

W opowieściach aż duszno od pożądania i namiętności. Miłość - jak przekonują bohaterowie opowieści - to nie tylko "duchowa łączność", ale też zwykły pociąg fizyczny, bez którego nie ma udanego małżeństwa. Ale czy zawsze mówimy o małżeństwa? Przecież namiętna noc bez zobowiązań to sama esencja zakazanej rozkoszy. Miłość spełniona i tragiczna. Romantyczna i cielesna. Niszcząca i życiodajna. Zakazana i niewskazana...


Boccaccio szokuje i zachwyca. Przyciąga i odpycha. Bawi i gorszy. I w tej kwestii nic nie zmienia się od lat. Ponadczasowe, genialne, a w najnowszym wydaniu - również piękne dzieło.

Giovanni Boccaccio "Dekameron", Wydawnictwo MG, 2017 r.

piątek, 20 grudnia 2013

Najlepsze polskie książki 2013

Tę kategorię częściowo już wyczerpałam w "Najlepszych kryminałach 2013" i "Najlepszych dla kobiet 2013". W tej znajdziecie jeszcze więcej; reportaże, biografie, literaturę faktu, książki historyczne - najlepsze z najlepszych polskich autorów. Wybór subiektywny, kolejność przypadkowa (poza pierwszą pozycją).


Joanna Bator
"Ciemno, prawie noc"
W.A.B.

Numer jeden należy do książki, która jest i świetnym kryminałem, i powieścią dla kobiet, ale przede wszystkim to doskonała polska, współczesna proza. "Ciemno, prawie noc" Joanny Bator to powieść, którą trzeba przeczytać. Autorka dostała za nią Nagrodę Literacką Nike 2013, a ja zdecydowanie podpisuję się pod tym werdyktem.



Marcin Kącki
"Maestro. Historia milczenia"
Agora

„Maestro” to nie tylko wstrząsająca historia bezkarności pedofila; osoby powszechnie znanej i szanowanej, ale także demaskatorski obraz polskiej rzeczywistości, pełnej hipokryzji, konformizmu, głupoty, chciwości i bezmyślnego okrucieństwa. Ofiarami przez wiele lat były dzieci. TU RECENZJA
 

 
Mariusz Urbanek
"Tuwim. Wylękniony bluźnierca"
Iskry
 
Można się w "Tuwimie" zaczytać, można się nim zachwycić. Nieprzeciętnie inteligentny, utalentowany, o ciętym dowcipie, ale też o wielu słabościach, które zdeterminowały jego życie - to właśnie Julian Tuwim. "Brzechwa" Urbanka był dobry, ale "Tuwim" jest rewelacyjny. TU RECENZJA



Teresa Torańska
"Smoleńsk"
Wielka Litera

Torańska nie pyta, ale rozmawia. Świetnie zorientowana w szczegółach i niuansach związanych ze Smoleńskiem wchodzi nierzadko w polemikę, wyraźnie artykułuje swoje zdanie. Ale to wciąż merytoryczna rozmowa, w której strony wzajemnie się szanują. TU RECENZJA



Wiktor Bereś, Krzysztof Burnetko
"Marek Edelman. Życie. Do końca"
Agora, Fundacja Świat ma Sens

To jedna z tych historii, które zostają w nas na zawsze. Dająca siłę, moc, nadzieję. Niezwykła historia o ważnym człowieku; uczciwym, wiernym sobie, szczerym. Silnym, ale siłą, która bierze się z poczucia własnych słabości i niedoskonałości.  TU RECENZJA


Maria Barbasiewicz
"Ludzie interesu w przedwojennej Polsce"
PWN

Piękna pod względem edytorskim, znakomicie udokumentowana i ilustrowana tak, że zapiera dech w piersiach. Ta książka to kolejna perełka wydawnicza PWN. Przedstawia ona historię Drugiej Rzeczypospolitej przez pryzmat jej życia gospodarczego. Ale jest tu dużo, dużo więcej. TU RECENZJA




Dariusz Pachocki
"Broniewski w potrzasku uczuć"
MG

O Broniewskim dowiadujemy się z tej lektury więcej, niż z jakiejkolwiek biografii. Dostajemy portret utalentowanego, choć egocentrycznego poety. Mężczyzny wrażliwego, czułego, ale też bezwzględnego, skupionego wyłącznie na sobie. Jest w tej książce i ofiara: Irena Helman. TU RECENZJA


Ryszard Wolański
"Tola Mankiewiczówna. Jak za dawnych lat"
Rebis

Piękna, utalentowana i pracowita podbijała serca polskiej i zagranicznej publiczności. Tola Mankiewiczówna zdecydowanie zasłużyła na tę książkę i przypomnienie, jak wyglądały kiedyś prawdziwe kariery wielkich gwiazd.
TU RECENZJA



 Iwona Luba
"Berlin. Szalone lata dwudzieste, nocne życie i sztuka"
PWN

To prawdziwa perełka na rynku wydawniczym. Pod każdym względem; edytorskim, literackim, historycznym. Poznajemy w niej Berlin lat 20. ubiegłego wieku; barwny, tętniący życiem, skupiający elitę artystyczną z całej Europy.



Zbigniew Mikołejko
"Jak błądzić skutecznie"
Iskry, Agora

Piętnaście rozmów o wierze, polityce, miłości, snach, kobietach, dzieciństwie, śmierci. Sporo się z nich dowiemy; nie tylko o profesorze Mikołejko, ale też o nas samych. TU RECENZJA

wtorek, 12 listopada 2013

Dariusz Pachocki "Broniewski w potrzasku uczuć"

O Broniewskim dowiadujemy się z tej lektury więcej, niż z jakiejkolwiek biografii. Dostajemy portret utalentowanego, choć egocentrycznego poety. Mężczyzny wrażliwego, uroczego, czułego, ale też bezwzględnego, skupionego wyłącznie na sobie. Jest w tej książce i ofiara: Irena Helman, piękna, młoda, zdolna dziewczyna, która do szaleństwa zakochała się w swoim mistrzu.

Kochanek, egoista, mięczak. To tytuł pierwszego rozdziału tej książki znakomicie oddający jej istotę. Jest Władysław Broniewski kochankiem, bo wdaje się w romans z młodziutką studentką prawa Żydówką Ireną Helman. Jest egoistą, bo wdając się w romans nie ma zamiaru odejść od żony Janiny, ale też nie zamierza rezygnować z kochanki. Obie kobiety wiedzą o sobie, każda ma nadzieję, że to przy niej zostanie Broniewski. Tyle że to mięczak. Nie podejmuje żadnej decyzji, która zburzyłaby jego komfort życia.

O relacjach łączących kochanków dowiadujemy się z ich listów; pełnych miłosnych zapewnień, ale też wątpliwości, rozterek, wyrzutów. Tą bardziej zaangażowaną stroną zdecydowanie jest Irena. Zakochana bez pamięci, empatyczna, wyrozumiała. Gotowa wszystko wybaczyć, wszystko wytłumaczyć, na wszystko się zgodzić, byle być razem. Broniewski wydaje się być rozdarty między trzema kobietami; córką, żona, kochanką. Ta pierwsza jest najważniejsza, ta druga jest tą pierwszą, ostatnia jest tu i teraz, ale nie ma dla niej przyszłości u boku poety.

Irena jest nie tylko kochanką Władysława, ale też wielbicielką jego twórczości, przyjaciółką zaangażowaną w rodzinne problemy poety. Wydaje się, że żyje jego życiem. I to jest wyłącznie jednostronny układ. Bo Broniewski żyje wyłącznie swoim życiem; swoimi wierszami, rozterkami i fascynacjami. Wygląda na to, że poza córką Anką, dla żadnej innej kobiety nie ma w jego życiu miejsca naprawdę. A i ta relacja ojciec-córka wydaje się w gruncie rzeczy powierzchowna, pozorna. Ważny jest tylko on; poeta, mężczyzna, ojciec, mąż, kochanek. W każdej z tych ról, poza pierwszą, jest niepełny, niespełniony, niedoceniony. W jakimś sensie ułomny.

Znakomita książka, po której jestem jeszcze bardziej Władysława Broniewskiego ciekawa. Nie tylko jako poety, choć na jego poezję patrzę już teraz, po tej lekturze, zupełnie inaczej.

"Broniewski w potrzasku uczuć" , wstęp, opracowanie i przypisy dr Dariusz Pachocki, Wydawnictwo MG, 2013 r.

sobota, 9 lutego 2013

Jadwiga Skirmunttówna "Pani na Hruszowej"

Tę książkę można odbierać na dwóch płaszczyznach: historycznej i osobistej. Jadwiga Skirmunttówna, która była najbliższą przyjaciółką Marii Rodziewiczówny wspomina wspólne lata z pisarką przez pryzmat miejsc i czasów, w których przyszło im żyć. Robi to w subtelnym, sentymentalnym stylu.

Poznały się w 1905 roku. "Mój starszy brat przyszedł do mnie z wiadomością, że Rodziewiczówna urządza u siebie zebranie mające na celu wciągnięcie nas, kobiet, do szerszej pracy społecznej" - wspomina Skirmunttówna. Tak zaczęła się przyjaźń, zażyłość, może nawet miłość, która przetrwała aż do śmierci pisarki. To niewątpliwie wpłynęło na klimat tych wspomnień; są one ciepłe, bardzo osobiste, pełne oddania. Ale równocześnie bardzo skrupulatne i rzetelne pod względem historycznym. Autorka zaczyna od dziejów rodziny Marii Rodziewiczówny opartych na jej opowieściach. Jest tu historia rodu Czertwanów Rodziewiczów sięgająca XV wieku, czy zesłania rodziców Marii na Syberię. Jest wreszcie opowieść o rodzinnym majątku Hruszowa, skonfiskowanym po powstaniu, do którego Rodziwiczowie mogli dopiero po latach powrócić.

Jadwiga Skirmunttówna starała się w swojej książce przedstawić możliwie pełny portret przyjaciółki. Pokazuje ją w relacjach rodzinnych, towarzyskich, wiele miejsca poświęca jej zaangażowaniu w pracę społeczną i tzw. zwykłe domowe życie. Robi to w sposób bardzo subtelny, ciepły, dyskretny, co pokazuje, jak ważna i głęboka więź łączyła ją z pisarką. Losy obu kobiet śledzimy przez pryzmat tragicznych wydarzeń historycznych I i II wojny światowej. To swoista próba dla ich przyjaźni, z której wychodzą umocnione, mimo dramatycznych przeżyć. Widzimy je pełne poświęcenia dla siebie i innych, odważne, niezłomne, oddane ludziom i polskiej sprawie.

Piękny to portret pisarki, o której twórczości również możemy się tu sporo dowiedzieć i niezwykłe świadectwo czasów, w których żyła. A równocześnie niepowtarzalna okazja, by poznać inną niezwykłą kobietę, jaką niewątpliwie była Jadwiga Skirmunttówna. Żyjąca w cieniu pisarki i w jakiś sposób dla niej, dopiero po jej śmierci ujawniła swój literacki talent. "Pani na Hruszowej" to piękny ukłon w stronę pisarki, ale też naprawdę bardzo dobrze napisane wspomnienia.        

Jadwiga Skirmunttówna "Pani na Hruszowej", Wydawnictwo MG, 2012 r.

sobota, 15 grudnia 2012

Najlepsze książki 2012



Spośród książek przeczytanych w tym roku wybrałam te, które sama chciałabym dostać w prezencie; Najlepsze z Najlepszych 2012. Z pełnym przekonaniem rekomenduję je Wam. Są wśród nich biografie, rozmowy i literatura faktu. Coś dla młodszych i starszych. Bardzo serio i z przymrużeniem oka. Zawsze w najlepszym stylu.






"Oro"
Marcel A. Marcel
Marginesy

Ta książka to moje wielkie, osobiste zauroczenie - i nie ma znaczenia, że jest dla młodzieży i o młodzieży. Tak naprawdę to książka dla każdego z nas; i w jakimś sensie o każdym z nas. Pełna humoru, pozytywnej energii i tolerancji. Mądra, ciepła, potrzebna, a przy tym świetnie napisana. Po prostu majstersztyk.
TU RECENZJA


"Kalahari"
Wojciech Albiński"
W.A.B.

Szlachetny, stonowany język i rodzaj "dyskretnej" narracji sprawią, że czyta się "Kalahari" niczym piękną, a przy tym bardzo ludzką przypowieść o wielkiej sile natury i charyzmie człowieka. Wojciech Albiński pokazuje Czarny Ląd przez krótkie, obyczajowe obrazy. Nie ma w nich miejsca na demagogię, polityczną poprawność, wielkie słowa. Są ludzie i ich historie. Proste, prawdziwe, przejmujące do szpiku kości. TU RECENZJA



"Tyrmandowie. Romans amerykański"
Agata Tuszyńska
Wydawnictwo MG

Tę niezwykłą historię poznajemy dzięki niemal stu zachowanym listom pisanych do siebie przez kochanków, a później małżonków. Dopełnieniem opowieści są wspomnienia Mary Ellen, z którą spotkała się Agata Tuszyńska. I mimo, że od śmierci Tyrmanda minęło prawie 30 lat, w słowach jego żony wciąż słychać wielką miłość, podziw, zachwyt. I żal, że to małżeństwo trwało tak krótko, zbyt krótko. Piękna historia opowiedziana listami, zdjęciami i słowami zakochanej kobiety.


"Joseph Anton. Autobiografia"
Salman Rushdie
Rebis
Po raz pierwszy brytyjski pisarz Salman Rushdie opowiada o najtrudniejszym momencie swojego życia; dziesięciu latach w ukryciu, pod groźbą śmierci. Czyta się tę autobiografię jak najlepszą powieść sensacyjną, ale też swego rodzaju przypowieść o życiu, przeznaczeniu, fatum. Będą tacy, którzy powiedzą, że to książka o literaturze, polityce, religii, kondycji współczesnego świata – i również będą mieli rację. TU RECENZJA



"Słonimski. Heretyk na ambonie"
Joanna Kuciel-Frydryszak
W.A.B.

Bezkompromisowy, inteligentny, oryginalny - każdy z tych przymiotników należałoby poprzedzić słowem "nadzwyczaj". Bo i taki był Antoni Słonimski. Byli tacy, którzy go nienawidzili, inni za nim przepadali. Nikt nie pozostawał obojętny na tę niezwyczajną postać. I taki portret kreśli w swojej książce autorka; ciekawego pisarza i nietuzinkowego człowieka.  TU RECENZJA



"Hitman"
Juliusz Machulski
Agora

Ta książka jest tak samo inteligentna i dowcipna, jak inteligentne i dowcipne są filmy Juliusza Machulskiego. Poznajemy w niej autora od bardzo osobistej strony - sporo tu o rodzinie, dzieciństwie, przyjaciołach. Ale przede wszystkim dostajemy znakomity autoportret człowieka, którego życiową pasją jest film. A ambicją robienie kina na najwyższym poziomie. Wbrew trendom, politykom, układom i wszelakim powiązaniom. I w szczególności - dla ludzi. TU RECENZJA


"Szumowska. Kino to szkoła przetrwania"
Rozmawia Agnieszka Wiśniewska
Wydawnictwo Krytyki Politycznej

Świetna kobieta, znakomita rozmowa - tak jednym zdaniem mogłabym podsumować tę książkę. Ale warto napisać o niej więcej z kilku powodów. Otóż rzadko się zdarza, by wywiad, który ciągnie się na ponad dwustu stronach, ani na chwilę nie tracił nic ze swojej dynamiki, emocjonalności i naturalności. Wielka w tym oczywiście zasługa Szumowskiej, ale także autorki, która nie przepytuje, ale rzeczywiście rozmawia. Bez zahamowań, kompleksów, z autentycznym zainteresowaniem.  TU RECENZJA



"Tropiąc Bin Ladena"
Aleksander Makowski
Czarna Owca

Sensacyjna fabuła rodem z najlepszych filmów szpiegowskich, świetnie poprowadzona akcja i wreszcie sama postać autora, który poza ciekawą osobowością i barwną przeszłością ma niewątpliwy dar pisania - to kilka z wielu atutów "Tropiąc Bin Ladena". Zapewniam, że nie tylko miłośnicy najnowszej historii i jej sensacyjnych wątków będą usatysfakcjonowani. To po prostu bardzo dobrze napisana książka, z której sporo można się dowiedzieć o kulisach działania polskiego i światowego wywiadu. A przede wszystkim spróbować odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy tragedii z 11 września 2001 roku można było uniknąć? TU RECENZJA



"Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań"
Ryszard Wolański
Rebis

To książka o wielkiej karierze i jej dramatycznym, przedwczesnym końcu. Eugeniusza Bodo znamy z piosenek "Umówiłem się z nią na dziewiątą” i "Już taki jestem zimny drań”. Jego życie było niekończącym się pasmem artystycznych sukcesów. Aż do wojny, która dramatycznie zmieniła jego losy.  Bodo zmarł z wycieńczenia w sowieckim łagrze, o czym w Polsce bardzo długo się nie mówiło. W tej książce po raz pierwszy możemy poznać całą, tragiczną prawdę o losach wielkiego artysty. TU RECENZJA



"Nigdy nie wyjdę za mąż"
Izabela Czajka-Stachowicz
W.A.B.

Była gwiazdą przedwojennych salonów; piękna, utalentowana, bezpruderyjna. W Paryżu nazywano ją "Bellą z Montparnasse'u", u Witkacego została "Helą Bertz", zaś u Uniłowskiego "Panną Leopard". Izabela Czajka-Stachowicz żyła pełnią życia, tak jak chciała; wbrew konwenansom, obyczajom, oczekiwaniom innych. Swoje romanse, podróże, szalone przygody opisała w książkach, które są wyjątkową kroniką czasów międzywojnia. "Nigdy nie wyjdę za mąż" to historia młodzieńczego, berlińskiego etapu jej życia, tuż po rozstaniu z pierwszym mężem, Aleksandrem Hertzem. TU RECENZJA



"Inne życie. Biografia Jarosława Iwaszkiewicza - cz. I"
Radosław Romaniuk
Iskry

Radosław Romaniuk napisał książkę znakomitą; wielowymiarową, świetnie udokumentowaną, dogłębną. Jest w niej miejsce na miłość, przyjaźń, osobiste rozterki, ale też na politykę, historię, a przede wszystkim - literaturę. To nie jest pierwsza biografia Jarosława Iwaszkiewicza, ale pierwsza tak rzetelnie, błyskotliwie i mądrze napisana. Bez autocenzury, ale z wyczuciem. Z ogromną wiedzą, ale bez nadęcia. Z sympatią, ale nie protekcjonalnie. TU RECENZJA



 NAJLEPSZE DLA KOBIET 

NAJLEPSZE KRYMINAŁY

niedziela, 18 listopada 2012

Dariusz Michalski "To była bardzo dobra telewizja. Część I: Misja emisji"

Ta książka to rodzaj sentymentalnej podróży w przeszłość. Odnajdziemy w niej ulubionych prezenterów, reporterów, reżyserów, operatorów... Przypomnimy sobie kultowe programy i ich twórców. Zajrzymy za kulisy wielkiej telewizyjnej fabryki i zobaczymy, jak wyglądały jej początki. A także, jak zmieniała się ona wraz z przemianami politycznymi, społecznymi, kulturowymi. Bowiem w Telewizji Polskiej, jak w lustrze, odbija się cała historia powojennnej Polski.

Dariusz Michalski zaznaczył na wstępie, że swoją książkę poświęca nie tyle samej TVP, co ludziom, którzy ją tworzyli. I, rzeczywiście, pozostał tej tezie wierny od początku do końca - z korzyścią dla czytelnika. Daleko więc tej książce do publikacji naukowej, a bliżej do subiektywnego kalejdoskopu, w którym autor przywołuje tych, których uważa, że przywołać warto. I każdemu z nich dedykuje bardzo osobisty, często emocjonalny portret.

Dostajemy więc znakomicie nakreślone sylwetki prezenterów i reżyserów, którzy tworzyli telewizję, nadawali jej ton, charakter, klimat. Których nazwiska na zawsze przejdą do historii TVP i którzy bezdyskusyjnie stali się jej symbolami. Jest wśród tych osób Jan Suzin, Krystyna Loska, Bogumiła Wander, Jerzy Antczak, Adam Hanuszkiewicz, czy Jerzy Gruza. Dogłębny, wielowymiarowy portret tyleż fascynującej, co kontrowersyjnej Ireny Dziedzic to absolutna "wisienka na torcie" tych wspomnień. Godna, jak sądzę, oddzielnej książki.

Ale Dariusz Michalski nie zatrzymuje się wyłącznie na historii i, daleki od politycznej poprawności, wskazuje, kto dziś jest prawdziwą twarzą telewizji. Nie kryje przy tym swoich sympatii i potrafi zdobyć się na rzetelną, choć przy tym bardzo osobistą ocenę. Mało tego - tworzy nawet własne rankingi, np. Złotą Dziesiątkę prezenterów, dzięki którym chce mu się wciąż oglądać telewizję. 

Wybór programów i audycji, którym autor poświęca miejsce w swojej książce, jest także subiektywny. I, moim zdaniem, trafiony. Teatr Telewizji, Pegaz, Tele-Echo, Kobra, Teatr Sensacji, Kabaret Starszych Panów... To klasyka, na której wychowały się co najmniej dwa pokolenia Polaków. Michalski nie zapomina o audycjach dla najmłodszych, czy rozrywkowych i sportowych. Sporo uwagi, i słusznie, poświęca Dziennikowi (a później Wiadomościom), Teleexpresowi, gdyż to na przykładzie programów informacyjnych najwyraźniej widać polityczne wpływy w telewizji. Oczywiście, zaraz po osobach, które telewizją kierowały - a o nich autor także nie zapomina i, kiedy trzeba, pozwala sobie na bezkompromisowe słowa.

Ale choć portret telewizji nie jest słodki i laurkowy, to Dariusz Michalski nie bez powodu nadał swojej książce tytuł "To była bardzo dobra telewizja". A ja dodam: To jest bardzo dobra książka o bardzo dobrej telewizji. Czekam wiec na drugi tom mając pewność, że będzie o czym poczytać...

Dariusz Michalski "To była bardzo dobra telewizja. Część I: Misja emisji", Wydawnictwo MG, 2012 r.

środa, 26 września 2012

Agata Tuszyńska "Tyrmandowie. Romans amerykański"

W tej książce mamy wyjątkową okazję zobaczyć innego Leopolda Tyrmanda, niż tego, którego znamy z czasów komunistycznej Polski. Już nie playboya, gorszyciela, wywrotowca, ale dojrzałego mężczyznę, który wie czego chce, a w Ameryce szuka prywatnej stabilizacji, zawodowego spełnienia i radości ze zwyczajnego życia. Jego bezpieczną przystanią okaże się młodziutka Żydówka, która uwiedzie go intelektem i niemal bałwochwalczym uwielbieniem. 

Poznali się, gdy Tyrmand miał pięćdziesiąt lat i od czterech lat mieszkał w Stanach, gdzie powoli przebijał się na rynku wydawniczym. 23-letnia Mary Ellen, studentka iberystyki na Yale, zakochała w jego intelekcie, charyzmie, uroku osobistym. "Miał w sobie ciepło. I roznosiła go energia. Między nami natychmiast zaiskrzyło." Szybko zostali kochankami, ale o poważny związek Mary Ellen zabiegała długo i wytrwale. Rozkochiwała w sobie Tyrmanda listami, w których uwodziła go słowem; błyskotliwością, intelektem, twórczą odwagą. Jej determinacja przyniosła w końcu efekt; zostali małżeństwem.

To nie był łatwy związek; dzieliła ich duża różnica wieku, życiowych doświadczeń, priorytetów. Przeciwko Lolkowi (tak Tyrmanda nazywała Mary Ellen) była jej matka, która postawiła nawet ultimatum: jeśli chcesz z nim być, wynoś się z domu. Dla młodej kobiety wybór był oczywisty. Była zdeterminowana; chciała być żoną Tyrmanda, towarzyszką w codziennym życiu, godnym partnerem intelektualnym. I w każdą z tych ról weszła znakomicie, można nawet powiedzieć, że to ona była siłą napędową tego związku; od początku do końca.

Tę niezwykłą historię poznajemy dzięki niemal stu zachowanym listom pisanych do siebie przez kochanków, a później małżonków. Dopełnieniem opowieści są wspomnienia Mary Ellen, z którą spotkała się Agata Tuszyńska. I mimo, że od śmierci Tyrmanda minęło prawie 30 lat, w słowach jego żony wciąż słychać wielką miłość, podziw, zachwyt. I żal, że to małżeństwo trwało tak krótko, zbyt krótko. Ta miłość zasługiwała na dużo więcej, zdaje się mówić Mary Ellen, a została przerwana w momencie, gdy zaczynała być dojrzała, spełniona, silna.

Piękna historia opowiedziana listami, zdjęciami i słowami zakochanej kobiety. Gorąco polecam.

Spotkania z autorką książki Agatą Tuszyńską


Agata Tuszyńska "Tyrmandowie. Romans amerykański", Wydawnictwo MG, 2012 r.

czwartek, 23 sierpnia 2012

Mariola Pryzwan "Anna German o sobie"

Mija właśnie 30 lat od śmierci Anny German; znakomitej piosenkarki, pięknej kobiety, dobrego człowieka. Dobrze, że powstała książka, która po wielu latach przypomina życie tej niezwykłej artystki, która w jakiś sposób wyprzedzała czasy, w których żyła. W dodatku to książka wyjątkowa, gdyż utkana z listów, wywiadów, kartek pocztowych, artykułów prasowych, audycji radiowych. Anna German opowiada w niej sama o sobie, mamy więc wrażenie, że osobiście oprowadza nas przez swoje życie.  

Pochodziła ze starego holenderskiego rodu osiadłego w Rosji, a urodziła się w 1936 roku w Uzbekistanie. Do Polski przyjechała z matką w 1946 roku i została na dobre. Z wykształcenia była geologiem, ale to śpiew był od dziecka jej największą pasją.

O tym, jak to się stało, że w końcu staneła na estradzie dowiadujemy się z fragmentów wywiadów, których udzielała takim gazetom jak "Scena", "Gospodyni", czy "Zarzewie". Jest ich w tej książce zresztą dużo więcej; zarówno z polskiej, jak i zagranicznej prasy. Można powiedzieć, że budują one życiorys artystki - dużo w nich wspomnień z początków kariery, refleksji o festiwalach, życiu "w trasie", o piosenkach, które śpiewała.

Co istotne, czuć w tych rozmowach pasję, emocje i wielką miłość do muzyki. Pojawiąją się także wątki osobiste; miłość do Zbigniewa Tucholskiego, czy wielkie przywiązanie do Polski (ojciec Anny German był Polakiem). Czasem pojawiają się także niewygodne pytania, jak te w prasie włoskiej - o religię, komunizm, czy życie za żelazną kurtyną. Ze wszystkich artystka potrafiła wybrnąć z wielkim taktem i wyczuciem. We wszystkich czuło się, że German to profesjonalistka, artystka przez wielkie A. 

W listach, które otrzymujemy w tej książce, a także w późniejszych wywiadach (po wypadku we Włoszech) pojawia się coraz więcej osobistych wątków. Poznajemy dzieki nim inną Annę German: wyciszoną, skupioną na sobie i najbliższych, doceniającą każdą chwilę w życiu. I pragnącą każdą chwilę przeżywać uważnie i radośnie; także na scenie:

"Przez lata choroby i rehabilitacji zrozumiałam, co jest najważniejsze w życiu. Inaczej teraz widzę świat. Kompozytorzy przynoszą mi czasem bardzo dobre piosenki, ale nie mam ochoty ich śpiewać. Są smutne, a ja chcę śpiewać o radości życia, o miłości, chcę, żeby ludzie się uśmiechali." (z wywiadu dla prasy radzieckiej, 1972)

W życiu była taka, jak na scenie; radosna, otwarta na ludzi, niosąca pozytywną energię - taki obraz Anny German wyłania się z tej książki. Miała w sobie wielką wolę i radość życia, którymi zarażała innych. Jak na czasy, w których żyła zrobiła wielką karierę. A jednak pozostała sobą; naturalną, ciepłą, życzliwą ludziom. Miała dystans do siebie, własnej popularności i tzw. wielkiego świata. Im zresztą bardziej doświadczało ją życie, tym więcej pokory i empatii w niej było.

Warto było przeczytać tę książkę, by poznać taką Annę German; wyjątkową artystkę uwielbianą przez publiczność, ale przede wszystkim kochającą córkę, matkę, żonę. Mądrego, dobrego człowieka. Brzmi to może górnolotnie, ale książka jest przystępna i zdecydowanie przyjazna czytelnikowi. Forma zresztą temu sprzyja. Trudno oprzeć się wrażeniu, że czytamy tak naprawdę autobiografię; niezwykle szczerą, osobistą. 

A już w sobotę, 25 sierpnia, o godzinie 16 spotkanie z autorką książki Mariolą Pryzwan. Księgarnia Matras przy ul. Nowy Świat 41 w Warszawie.


Mariola Pryzwan "Anna German o sobie", Wydawnictwo MG, 2012 r.

wtorek, 31 lipca 2012

Zapowiedzi na sierpień cz.II: "Modlitwy waginy", "Opowiadania nowojorskie", "Anna German o sobie", "Seks na księżycu"

Na te książki czekam z wyjątkową niecierpliwością. Charlotte Roche zdobyła moje serce "Wilgotnymi miejscami"; książką mocną, kontrowersyjną, na granicy dobrego smaku - a jednak nadzwyczajną. Liczę, że jej "Modlitwy waginy" TU RECENZJA (na które w polskim wydaniu w ogóle nie liczyłam) również zrobią rewolucję. Z wielkimi nadziejami czekam także na biografię Anny German i te nadzieje graniczą raczej z pewnością, że to będzie dobra lektura.  



Modlitwy waginy
Charlotte Roche
TU RECENZJA

Czarna Owca

Druga powieść Charlotte Roche, autorki bestellerowych Wilgotnych miejsc.
Za żadne skarby nie chciałabym należeć do ludzi, którzy nic nie robią tylko dlatego, że inni też nic nie robią.
"Zawsze czujna, zawsze pod kontrolą, zawsze przygotowana na najgorsze. Tylko podczas seksu Elizabeth Kiehl nagle jest wolna i z niczym nie ma problemów. Zapomina o wszystkich obowiązkach i kłopotach. A przed oczami ma tylko jeden cel – pozostać na zawsze z miłością swego życia.
 W powieści Wilgotne miejsca Charlotte Roche dowiodła, że stać ją nie tylko na drastyczną szczerość, ale i nieokiełznany humor. Modlitwy waginy opowiadają o małżeństwie i rodzinie jak żadna inna powieść przed nimi. I w sposób śmiały a zarazem pełen czarnego humoru eksplorują najskrytsze tajniki życia tyleż nieustraszonej, co niepewnej siebie młodej kobiety.
Zawsze za dnia i przy zamkniętych oknach z uwagi na sąsiadów. Tak Elizabeth lubi najbardziej. Mąż włącza oba koce elektryczne na łóżku i można zaczynać. Jej ręka wjeżdża Georgowi od razu w spodnie od piżamy rozmiaru XXL. I od tego momentu oszukuje swą nienawidzącą mężczyzn matkę, która chciała jej wpoić, że seks jest czymś złym. Ale się nie udało. Na szczęście dla Georga, na szczęście dla Elizabeth. Bo tylko podczas seksu czuje się naprawdę wolna, nie musi zastanawiać się nad tym, czy może akurat coś w jej życiu się wali. Albo raczej już dawno się zawaliło. Na przykład całe to bagno z matką czy zerwany ślub z byłym narzeczonym. Po wypadku Georg praktycznie odkupił od niego Elizabeth, jak wielbłąda na bazarze. A ona odtąd pracuje aż do zatracenia nad osiągnięciem ogromnego celu: pozostania z Georgiem na zawsze. Spore wyzwanie dla kobiety, która rozstała się z własnymi rodzicami i dla której monogamia jest największym błędem naszego życia."


Opowiadania nowojorskie
Henry James
W.A.B.

Dziewięć opowiadań. Różnorodne portrety ludzi i miasta: od cierpko humorystycznego Epizodu międzynarodowego, opisującego podróż dwóch młodych Anglików za ocean, po Niezły narożnik, którego bohater powraca do Nowego Jorku po trzydziestu trzech latach nieobecności, by spotkać swojego sobowtóra; od Johna Lennoxa w Historii pewnego arcydzieła, poznającego dzięki obrazowi prawdę o swojej narzeczonej, po odkrywającą swoją kobiecą tożsamość Catherine Sloper, bohaterkę Placu Waszyngtona - opowiadania, które wielu uważa za jedno ze szczytowych osiągnięć pisarza. Opowiadania nowojorskie to podróż ścieżkami pamięci po mieście, którego już nie ma, migawki robione na przestrzeni czterdziestu lat. James, mistrz detalu i półcienia, rejestruje tu grę przelotnych spojrzeń i drobnych gestów, kreśli subtelny obraz relacji międzyludzkich i jak zwykle okazuje się wirtuozem niedopowiedzeń.


Nieszczelna Sieć
Hakan Nesser
TU RECENZJA
Czarna Owca

Inspektor Van Veeteren i jego zespół usiłują zmierzyć się ze sprawą Janka Mattiasa Mittera – nauczyciela gimnazjalnego, który nie może sobie przypomnieć, czy zamordował swoją świeżo poślubioną żonę Evę Ringmar, czy nie. Mittnera oskażono o zabójstwo i postawiono przed sądem. Van Veeteren nie daje jednak za wygraną. W trakcie żmudnego dochodzenia odkrywa wstrząsające fakty, które doprowadziły do tragedii…







Anna German o sobie
Mariola Pryzwan
TU RECENZJA
Wydawnictwo MG

Historia życia Anny German przypomina scenariusz filmowy. Urodziła się w
Uzbekistanie, jej matka pochodziła z rodziny holenderskich protestantów,
ściągniętych do Rosji przez carycę Katarzynę. Ojciec, łodzianin, został
rozstrzelany przez NKWD jako Niemiec. W 1946 r. jako repatriantka Anna
przyjechała ze swoją mamą do Wrocławia...
Nie lubiła mówić o sobie, tym cenniejsze są  jej wypowiedzi rozproszone w
audycjach radiowych, prasie polskiej, rosyjskiej i włoskiej, a zebrane
przez Mariolę Pryzwan, od wielu lat zafascynowaną talentem Anny German.
Dzięki zebranym wypowiedziom, listom, prywatnym fotografiom i nieznanym
dokumentom powstała biografia przypominająca autobiografię piosenkarki.
Z książki dowiemy się o czym marzyła, co lubiła, jak pięknie mówiła o
swojej babci, matce i synku... Przeczytamy o dzieciństwie spędzonym w
środkowej Azji, o studiach geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim, o
współpracy z teatrem studenckim Kalambur, o sukcesach na festiwalach w
Opolu, Sopocie, San Remo i Ostendzie.
Poznamy  wiele szczegółów związanych z  pobytem Anny German we Włoszech, z
wypadkiem samochodowym na Autostradzie Słońca i długotrwałą, heroicznąwalką o powrót do zdrowia i na estradę. Dowiemy się, czym była dla niej muzyka i co myślała o szczęściu.


Seks na księżycu
Ben Mezrich
W.A.B.

Kolejna oparta na faktach książka kontrowersyjnego dokumentalisty. Mezrich kunsztownie rekonstruuje dzieje najbardziej romantycznej i brawurowej kradzieży ostatniego stulecia. Zaczyna się niewinnie. W ręce Thada Robertsa trafia folder informujący o naborze na prestiżowy staż w Centrum Lotów Kosmicznych im. Lyndona B. Johnsona w NASA. Z żoną, trzystoma dolarami na koncie i połataną koszulą, bez odpowiedniego wykształcenia i koneksji młodzieniec raczej nie ma szans, ale też nic do stracenia. Udaje mu się! Po morderczych przygotowaniach przekracza bramę NASA. Wie jedno - za wszelką cenę musi zabłysnąć. Szybko zyskuje opinię świetnie zapowiadającego się naukowca. I gdy jego marzenie, by zostać pierwszym człowiekiem na Marsie, nie jest już niemożliwe do spełnienia, kompletnie traci głowę dla młodziutkiej, ślicznej stażystki. Postanawia dać jej kawałek Księżyca. Dosłownie.Plan niemal doskonały, podejrzliwy kolekcjoner z Belgii, FBI, młodzieńcza fantazja, ogromne pieniądze i wielka namiętność, która zaprowadzi Thada Robertsa na długie osiem lat do więzienia. Mistrzowskie pióro Mezricha i nieprawdopodobna historia, trzymająca w napięciu jak pierwszorzędny thriller.

* notki ze stron wydawnictw

sobota, 23 czerwca 2012

Katarzyna Enerlich "Studnia bez dnia"

W tej opowieści pierwsze skrzypce gra Toruń; piękny, tajemniczy, chwilami groźny. Zręcznie wykorzystując historię i legendę związaną z miastem, autorka zabiera nas w niezwykłą, choć współczesną podróż. Zaglądamy w mroczne zaułki Torunia, spacerujemy po rynku, gubimy się w krętych uliczkach. Podróż to niezwykła, bo pełna namiętności, emocji i zagadek.  

Czy żona i kochanka opłakujące ukochanego mężczyznę mogą po jego śmierci zostać przyjaciółkami? Okazuje się, że tak. Śmiertelny wypadek niewiernego męża Marceliny jest początkiem jej nowego życia. Nie dość, że zaprzyjaźnia się z jego kochanką Natalią Anną, wprowadza do starej kamienicy "z charakterem", to jeszcze znajduje nową pracę.

Rewolucja jest jej potrzebna, by nie myśleć o zdradzie męża odkrytej kilkanaście minut przed jego wypadkiem oraz odciąć się od przeszłości i bolesnych wspomnień. Nowa praca wydaje się doskonale temu służyć. Marcelina zaczyna prowadzić stoisko z pamiątkami pod pomnikiem Kopernika. Rzeźbiarz Tadeusz Zawiejski, dla którego pracuje, wkrótce proponuje jej dodatkowe zajęcie - ma mu pomagać przy odlewach figurek w jego pracowni na Podmurnej. Kobieta świetnie się w tym odnajduje, a przy okazji dokonuje niezwykłego i sensacyjnego odkrycia w pracowni. Staje się ono początkiem jej - i nie tylko jej - kłopotów...

Ten sensacyjny i kryminalny (jak się okazuje) wątek jest w tej książce ważny, ale czy najważniejszy? Mnie ujęło w niej wiele innych rzeczy.  Nie napiszę o wszystkich, ale wspomnę o świetnym tle historycznym i znakomitym, kobiecym wyczuciu tematu.

Czyta się tę książkę z przyjemnością, a chwilami ze sporym napięciem. Historia miesza się tu z legendą, przeszłość z teraźniejszością. Wątek sensacyjny ma wymiar, że tak powiem, dydaktyczny.

Dla mnie jednak największą wartością "Studni bez dnia" jest obraz Torunia - miasta, którego nie znam, a które mnie w tej książce zachwyciło. Autorce udało się uchwycić zarówno jego niezwykły, aktualny klimat, jak i ducha przeszłości. Zdjęcia miejsc sportretowanych w książce to dodatkowy jej walor.

Jedyne natomiast, co mnie nie do końca w "Studni bez dnia" przekonało, to niby-przyjacielskie relacje Marceliny i kochanki jej męża - dla mnie raczej niewiarygodne psychologicznie i powierzchownie potraktowane. A skoro już autorka zdecydowała się na tę dość ryzykowną konstrukcję, to mogła rozbudować postać Natalii Anny, tak by relacje między kobietami miały silniejszą podstawę psychologiczną. Ale to jedyny słabszy punkt, który nie wpływa na odbiór całości. I, podkreślam, to mój osobisty odbiór.

Polecam tę ksiażkę tym, którzy Toruń znają, jak i tym, którzy nigdy w tym mieście nie byli. Zaręczam, że zapragną się do niego wybrać. Mając w pamięci miejsca uwiecznione w tej książce.

Katarzyna Enerlich "Studnia bez dnia", Wydawnictwo MG, 2012 r.

Moja ocena 4,6 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...