Daisy Goodwin "Wiktoria"

To, że film i książka pod tym samym tytułem "Wiktoria" są ze sobą spójne właściwe nie powinno dziwić, gdyż autorką powieści jest Daisy Goodwin, która napisała scenariusz do serialu, który wiosną tego roku mogliśmy oglądać w polskiej telewizji. 

Może dlatego trudno oprzeć się wrażeniu, że na książkę składają się całe, barwne sceny filmowe. Ale to dobre wrażenie, niezwykle sugestywne i oddające klimat opowieści.

Mamy więc młodziutką, bo zaledwie 18-letnią Wiktorię (Aleksandrynę), która z dnia na dzień musi sprostać roli królowej Wielkiej Brytanii. Nie ma łatwo, gdyż brakuje jej – co oczywiste –  doświadczenia, ale przede wszystkim mądrych doradców, którym mogłaby zaufać. Co więcej, musi oprzeć się zręcznym manipulacjom despotycznej matki i jej przyjaciela, żądnego władzy Johna Conroya, a równocześnie udowodnić całemu dworskiemu otoczeniu, że potrafi samodzielnie rządzić.

Młoda królowa znajduje wsparcie u premiera Williama Melbourne (Lorda M.), który jest nie tylko doskonałym politykiem, ale niezwykle ujmującym i przystojnym mężczyzną… Lord M. zdobywa zaufanie Wiktorii, podbija jej serce, ale przede wszystkim staje się jej nauczycielem, mentorem, przewodnikiem po świecie prawdziwej polityki. Można powiedzieć, że pod jego skrzydłami królowa zarówno dojrzewa emocjonalnie, jak też dorasta do swojej politycznej roli. Choć wiedzie do tego droga wyboista, bolesna i pełna niespodzianek.

Ale właśnie dzięki temu dostajemy w efekcie portret pełnokrwistej kobiety; niezależnej, pewnej siebie, ambitnej, odważnej. Kobiety, która wie czego chce i wie, jak to osiągnąć. Zarówno w polityce, jak też w życiu uczuciowym.

 Daisy Goodwin "Wiktoria", Marginesy, 2017 r.

Tanya Valko "Miłość na Bali"

Słodko-gorzka ta książka, bo to co na pierwszy rzut oka piękne i romantyczne ma swoje drugie, ciemne dno. Tu, w bajecznej scenerii łatwo stracić głowę, ale za chwilę przyjemności można zapłacić najwyższą cenę. Taka właśnie jest wyspa Bali; pełna kontrastów, niebezpieczeństw, ale pociągająca, jak żadna inna.     

Tanya Valko pokusiła się w tej książce o karkołomne na pierwszy rzut oka zadanie: połączyła klasyczny romans z elementami edukacyjnymi i nutką moralizatorską. I całkiem zgrabny osiągnęła efekt; książka zostaje z Czytelnikiem na dłużej, bo po prostu pokazuje kawałek życia i daje do myślenia.

"Miłość na Bali" to opowieść o wielkich uczuciach i oczarowaniach, ale też wielkich rozczarowaniach i porażkach. To opowieść pełna kontrastów, czarno-biała, bezkompromisowa. Romantyczna miłość przeplata się tu z "miłością", która jest na sprzedaż na każdym rogu ulicy, niewiarygodny przepych jest tuż obok ubóstwa. Przepiękna przyroda daje złudzenie raju. Ale ten "raj" dla wielu jest prawdziwym piekłem; pełnym biedy, okrucieństwa, zła.

Bogatym, rozkapryszonym, żadnym mocnych wrażeń turystom Valko przeciwstawia tubylców, którzy dla owych turystów pracują - choć może bardziej na miejscu byłoby słowo "sprzedają się". To zestawienie ostre, rażące wręcz, pokazujące ciemne, ale równocześnie prawdziwe, bo codzienne oblicze rajskiej wyspy. Jest w tym wspomniana nutka dydaktyzmu, gdyż autorka nie zostawia suchej nitki na jednej i drugiej grupie. Pokazuje podłość, chciwość, bezwzględność ludzi tam gdzie w grę wchodzi miłość, zazdrość i... pieniądze.

Tanya Valko "Miłość na Bali", Prószyński i S-ka, 2015 r.

Alison Atlee "Miłość pisana na maszynie"

Lekko zadziorny, z feministycznym zacięciem, a przy tak klasyczny jak to tylko możliwe. Prawdziwy romans. Do tego purytańska Anglia wchodząca w szalony XX wiek. Czego chcieć więcej?

Zaczyna się jak u Hitchcoca - od trzęsienia ziemi. Skromna, ale ambitna maszynistka Elisabeth Dobson marząca o karierze urzędniczki musi nagle pożegnać się z posadą. Pożegnać to zresztą bardzo delikatnie powiedziane, gdyż dziewczyna  w atmosferze skandalu wylatuje z pracy. Bez referencji, za to z ciągnącą się za nią opinią "łatwej", skłonnej do romansów, sprytnej panny, zdolnej do wszystkiego, by osiągnąć swój cel. Rzeczywistość wygląda zgoła inaczej. To Betsey jest ofiarą; przebiegłego, interesownego partnera, przez którego traci pracę i swoich przełożonych. W dodatku nie ma grosza przy duszy i nie może już liczyć na rodzinę. 

Dziewczyna stawia wszystko na jedną kartę. Bez biletu, za to z kanarkiem w klatce, wyrusza w podróż po lepszą przyszłość. A ta ma być daleko od Londynu, w nadmorskiej miejscowości Idensea. Tu Betsey miała obiecaną nową posadę. Ale wszystko się zmieniło; dziewczyna nie ma świadectwa pracy, referencji, a jej przyjazd do miasta odbywa się w atmosferze lekkiego skandalu.

A jednak się udaje. Skromna maszynistka zostaje menedżerką wyjazdów turystycznych. I trudno tu mówić o przypadku; od początku sprzyja jej John Jones, inżynier, który także pracuje dla kurortu. Tych dwoje łączy początkowo praca, a z czasem... coś znacznie więcej. Emocje narastają z każdą stroną i jest to swoista sinusoida. Po każdym zdarzeniu które zbliża do siebie Betsey i Johna, następuje coś, co zdaje się przekreślać uczucie, które rodzi się między nimi. Niekorzystne zbiegi okoliczności, byli partnerzy, ludzka zawiść... Ale to tylko podnosi temperaturę opowieści, która konsekwentnie zmierza w jednym kierunku. Tu musi być happy end! 

Ale w tym klasycznym romansie ważna jest tyleż miłość, co klimat społeczno-obyczajowy, w którym autorka osadziła swoją opowieść. A także jej bohaterka; charyzmatyczna, niepokorna, wyłamująca się ze schematu angielskiej damy XIX wieku. Taka kobieta jak Betsey; żyjąca pod prąd, walcząca o swoją pozycję w pracy i związku nie ma łatwego życia. I musi mieć godnego siebie partnera - a o takiego w tym czasie i miejscu naprawdę trudno.

W świecie pokazanym przez Alison Atlee rządzą schematy i uprzedzenia. Rządzą mężczyźni. Trzeba niezwykłej siły charakteru i osobowości, by będąc kobietą coś w tym świecie osiągnąć; samej, bez pomocy mężczyzn. W "Miłości pisanej na maszynie" ów feministyczny element wyraźnie jest podkreślony - z korzyścią dla fabuły, która przestaje być wyłącznie ładną historią miłośną, a staje się ciekawą opowieścią obyczajową. I dlatego polecam z pełnym przekonaniem.

Alison Atlee "Miłość pisana na maszynie", PWN, 2014 r.

Książki na wakacje: Izabela Jung "Chuliganka"

Jeśli szukacie książki o miłości; takiej, która wywraca życie do góry nogami, to właśnie o tym jest "Chuliganka". Literacki debiut Izabeli Jung to sprawnie skrojony współczesny romans, którego atutem jest wnikliwość, z jaką autorka pokazuje rozwój niebanalnego, skądinąd, związku.

Główną bohaterką książki jest trzydziestoletnia Ewa, kobieta o ustabilizowanym, wręcz nudnym życiu rodzinnym i zawodowym. To równocześnie tzw. "niespokojny duch", który długo nie usiedzi w jednym miejscu. Dobrze płatną pracę w korporacji Ewa porzuca na rzecz niepewnej kariery psychologa. A komfortowe życie u boku męża wydaje jej się równie jałowe, jak praca, którą z dnia na dzień zostawiła.

W takich okolicznościach kobieta zwraca uwagę na mężczyznę, który, wraz z ekipą budowlaną, remontuje jej dom. To 21-letni, przystojny Czeczen o imieniu Zeliem, który uciekł z rodzinnego kraju ogarniętego wojną, a w Polsce studiuje i zarabia na życie. Ewę i Zeliema różni wszystko; wiek, pochodzenie, status społeczny i majątkowy, kultura i religia. Wydaje się, że to uczucie nie ma najmniejszych szans. Oni sami mają tę świadomość. A jednak rodzi się miedzy nimi wielka namiętność, której towarzyszy poczucie winy, wstyd, przekonanie, że to związek bez przyszłości. Ale rozum swoje, a serce swoje...

Autorka nie poszła na skróty i pokazała rozwój tego skomplikowanego romansu krok po kroku; z całą paletą uczuć, które temu towarzyszyły; tak pozytywnych, jak i negatywnych. Bohaterowie nie mają łatwych charakterów, ich związek i wszystkie towarzyszące mu okoliczności również do łatwych nie należą, wiec książka aż skrzy się od emocji. Nie ma w niej oczywistych rozwiązań, nie ma jednoznacznych odpowiedzi. Są silni, wiarygodni bohaterowie i potężne uczucie, które może mieć tak samo budującą, jak niszczącą moc.

Izabela Jung "Chuliganka", Czarna Owca, 2013 r.

Książki na wakacje: Anna Klara Majewska "Rok na Majorce"

To lektura idealna na urlop; lekka, dowcipna, pobudzająca apetyt na przygodę życia, miłość życia, podróż życia. Na życie w ogóle; odważne, poza schematami, jakieś. Ta odwaga, swoista brawura najbardziej mi zresztą w tej książce przypadła do gustu.

Jak to zwykle - nie tylko u Hitchkocka - bywa, najpierw jest trzęsienie ziemi, a potem jest tylko ciekawiej. Piękna, niezależna architektka Magda zostawia za sobą wygodny apartament w Wiedniu, niezdecydowanego na wspólną przyszłość bogatego kochanka i wyrusza na Majorkę, na której zawsze pragnęła zamieszkać - oczywiście poza turystycznym sezonem i wyłącznie w otoczeniu autochtonów. Tu szuka spokoju, spełnienia i szczęścia.

Ale marzenia marzeniami, a życie życiem. A to, w tzw. codziennych sprawach nie okazuje się sielanką. Trzeba znaleźć odpowiedni dom, a potem go zaadaptować tak, by nadawał się do wspólnego życia z dorastającym synem, który ma zamienić ekskluzywne warunki na znacznie mniej komfortowe. Trzeba też znaleźć dla siebie jakieś źródło utrzymania, no i polubić zdecydowanie wolniejsze i spokojniejsze tempo, które może doprowadzić do szewskiej pasji. Magda uczy się życia na Majorce i powoli się w nim odnajduje. Pomagają jej w tym nietuzinkowi przyjaciele i pasja, dzięki której kobieta rozkręca całkiem intratny biznes.

No i oczywiście jest też miłość... Uczucie przychodzi zupełnie nieoczekiwanie. Wydaje się, że Magda spotkała księcia z bajki. Bogatego, szarmanckiego i - co najważniejsze - wolnego. Ale to niekoniecznie koniec miłosnych perypetii bohaterki, która ma wyjątkową umiejętność wikłania się w skomplikowane związki...

Nie zdradzę więcej nic, żeby nie popsuć Wam tej lektury. Idealnej na wakacje.

Anna Klara Majewska "Rok na Majorce", Wielka Litera, 2013 r.

A. J. Gabryel "Facet na telefon 2. Grzesznik"

Ciężko sprostać drugiej części, jeśli pierwsza była dobra i w jakimś sensie nowatorska - a "Facet na telefon 1" taki był. Czym jeszcze można zszokować, zbulwersować, jakie tabu przełamać, jeśli właściwie wszystko już się w tych kwestiach, całkiem zresztą zgrabnie, zrobiło? A. J. Gabryel poszedł więc w sentymentalizm i rzewne klimaty. Uspokajam jednak wierne czytelniczki i czytelników - bohater to wciąż ten sam facet; Adam G., męska prostytutka.

O "Facecie na telefon" napisałam w samych superlatywach doceniając dobry styl i ciekawy pomysł na popularną powieść. Dla kobiet i o kobietach; samotnych, spragnionych miłości, czułości, seksu. Traktujących mężczyzn instrumentalnie, ale w gruncie rzeczy nieszczęśliwych i tęskniących za prawdziwym uczuciem.

Adam G., przystojny, inteligentny, zblazowany super-facet, "maszynka do seksu", spełnia fantazje swoich klientek za grubą kasę (i to wszystko w Polsce!). On jest szczęśliwy, bo - cynicznie rzecz ujmując - łączy przyjemne z pożytecznym, one niby też, ale jednak nie do końca, bo za płatnym seksem stoi zawsze jakiś osobisty dramat, albo przynajmniej problem. No i oczywiście, wcześniej czy później, zakochują się w Adamie.

W książce "Facet na telefon 2. Grzesznik" role się jakby odwracają. Adam bardzo mocno przeżywa śmierć jednej ze swoich klientek, Ilony, której - dosłownie - towarzyszy na łożu śmierci. Tu autor poszedł w bardzo naturalistyczne klimaty - ale to właśnie one mają pokazać, jaka więź łączyła tych dwoje.

Czyżby Adama G. dosięgła miłość? Albo przynajmniej tęsknota za miłością? W tym kierunku prowadzony jest "Grzesznik". W tej części to facet wyciszony, zmęczony dotychczasowym stylem życia. Spragniony uczucia, stabilizacji, spokoju? To nie jest powiedziane wprost, ale taki klimat tworzy autor. I  w tej książce zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się Adam G., a nie jego klientki. Sporo tu refleksji, osobistych przemyśleń, wątpliwości. Seks - tak, ale nie tylko. w końcu czegoś dowiadujemy się o nim samym; i jakoś go to ociepla, "uczłowiecza", zbliża do czytelnika.

To dobry zabieg, bo w jakimś sensie zaskakujący, szczególnie dla czytelników pierwszej części. Ale też łagodzący - to dla nowych czytelników. A polscy czytelnicy, jak zdążył się pewnie zorientować autor, są bardzo przywiązani do własnego wyobrażenia świata. "Facet na telefon" trochę to wyobrażenie burzy, ale w drugiej części książki jednak mu wychodzi naprzeciw.

Idąc tym tropem. Staję o zakład, że w "Facecie na telefon 3" Adam G. się ożeni. W czwartej części rozwiedzie. Potem będzie samotny, wróci do zawodu i dawnej formy, potem znowu kogoś spotka... I dobrze, niech się to kręci, niech się sprzedaje. Zdecydowanie lepsza to proza niż "Oblicza Greya". No i nasza, polska. Z blogiem w tle, więc może nawet z życia wzięta ;)

A. J. Gabryel "Facet na telefon 2. Grzesznik", Wielka Litera, 2013 r.

Hanna Cygler "W cudzym domu"

Hanna Cygler napisała romans historyczny, który podbił moje serce. I chociaż pisarka ma grono wiernych czytelników, które zawdzięcza swoim współczesnym powieściom, to w mojej pamięci zostanie na dobre dzięki tej właśnie książce. W świecie, który przywołała, a który odszedł do historii, odnalazła się bowiem znakomicie. 

Wiele w tej książce postaci, wiele wątków i miejsc. Jest Polska, Francja, Sybir. Jest historia, polityka, ale także miłość i zdrada. Spiski i intrygi. Fatum, przeznaczenie, nadzieja na lepszy los. I wiele odniesień do naszej tradycji – również tej literackiej - oraz polskości szeroko rozumianej.

Hanna Cygler idzie w tej książce utartym torem i miłosnemu wątkowi, który „ciągnie” Luiza Sokołowska, podporządkowuje wszystkie inne. Nawet jeśli wyemancypowana, niezależna Luiza, która ucieka "narzeczonemu" niemal sprzed ołtarza może się wydawać postacią mało oryginalną i jakby skądś znaną, to z pewnością podnosi ona temperaturę powieści. Świetnie dopełniają tę postać inni bohaterowie – szczególnie płci męskiej; wyraziści, pełnokrwiści, charyzmatyczni.

XIX-wieczny świat jest barwny, fascynujący i... chwilami bardzo bliski. Szczególnie tam, gdzie chodzi o emocje. Historia i polityka to bowiem tylko tło wielkich namiętności, które targają bohaterami. Akcja jest dynamiczna, uczucia gorące, czyta się więc tę książkę znakomicie; jak przystało na dobry romans historyczny.  

Ale to, co mnie najbardziej ujęło, to pasja i wnikliwość, z jaką autorka przywołuje historię; zawikłaną, niejednoznaczną. Trudne zadanie, którego podjęła się pisarka zaprocentowało. Czyta się tę książkę lekko i przyjemnie, ale w pamięci zostaje znacznie więcej niż wspomnienie miłosnej intrygi. I tym bardziej chylę czoła przed Hanną Cygler.  

Hanna Cygler "W cudzym domu", Dom Wydawniczy Rebis, 2013 r.

Maggie O'Farrell "Ona pierwsza"

W tej książce ważny jest klimat; wyciszony, skupiony na detalach, kameralny. Tworzy go oryginalnie poprowadzona narracja, niejednocznaczne bohaterki i rodzaj niepewności, czy zawieszenia w czasie i przestrzeni, który każe nam w pełnym oczekiwania napięciu dotrwać do ostatniej strony powieści. 

Dwie historie, które na pozór nic nie łączy; pierwsza to opowieść o Alexandrze, która w Londynie lat 50. pragnie zrobić karierę i znaleźć osobiste szczęście. Pracuje, bawi się, poszukuje, błądzi... Niby to zwykła obyczajowa opowieść, romans, ale jednak nie do końca.

Druga to już współczesny Londyn i traumatyczna historia Eliny, która po bardzo ciężkim porodzie traci pamięć. Kiedy wchodzimy w ten skomplikowany, mroczny klimat trudnego macierzyństwa i zaczynamy rozumieć Elinę, naszą uwagę absorbuje już jej mąż. Oddany, emptyczny, wyrozumiały Ted - jak się okazuje - ma swoje własne traumy z przeszłości, które powracają do niego w najmniej oczekiwanym momencie. Ta opowieść wydaje się bliższa - choćby ze względu na osadzenie we współczesności, ale szybko okazuje się, że w tej książce nie ma "dalszych" i "bliższych" stron.

Losy bohaterów z pierwszej i drugiej opowieści łączą się bowiem w pewnej chwili w zaskakujący sposób, co podkręca akcję i wprowadza kolejne tajemnicze i intrygujące elementy. Nie wiadomo, dokąd nas ta droga zaprowadzi...

Tę książkę trzeba czytać uważnie, na wyciszonych emocjach. Skupiając się na detalach; rozmowach, słowach, chwilach. I przyglądając się swoim odczuciom. Wtedy rzeczywiście ma ona nie tylko treść, ale i sens.

Maggie O'Farrell subtelnie gra na emocjach, bawi się słowem, eksperymentuje z uczuciami bohaterów, ale też uważnie się nad nimi pochyla. I perfekcyjnie prowadzi czytelnika do finału. Więc to nie tylko psychologiczny thriller, jak ktoś mógłby pomyśleć, ale coś znacznie, znacznie więcej.

Maggie O'Farrell "Ona pierwsza", Dom Wydawniczy Rebis, 2013 r.

Matt Mayewski "Mężczyzna który chciał zrozumieć kobiety"

Dobry tytuł, niezła okładka, odrobina prowokacji... Gdy przeczytałam, że autor Matt Mayewski - jak sam o sobie pisze - "futurysta, autor i politolog", planuje już kolejne książki,  pomyślałam, że to może być ciekawy debiut literacki. 
Jack Kotowski chciałby zmienić swoje życie. W pracy - niezrealizowany, sfrustrowany, wypalony. W relacjach z kobietami - fajtłapa. Podczas rozmowy z nowo poznanymi dziewczynami zatyka go, dostaje palpitacji serca, blokuje się. W najlepszym przypadku traktowany jest jak powietrze. Niewidzialny dla kobiet.

Nic więc dziwnego, że facet chce się zmienić, wręcz zaszaleć. Pierwszą zmianą jest nowa praca - Jack, jako programista, zaczyna pracować nad serwisem randkowym. To tylko wstęp do prawdziwego wyzwania - zawodowego i osobistego - które przed nim  stanie. Otóż Kotowski, za namową pewnej bardzo przedsiębiorczej pani, postanawia stworzyć... "translator języka kobiet". Cokolwiek by to miało znaczyć, ma jedno zadanie: pomóc zrozumieć kobiety, a w konsekwencji skutecznie je uwodzić.

Translator działa. Co tam działa - okazuje się sukcesem! Jack wreszcie zaczyna spełniać swoje marzenia o byciu supermenem. W sieci poznaje kobiety, które potem uwodzi w realu; wreszcie wie, o co w tym wszystkim chodzi, jak odczytywać i odpowiadać na słowa i znaki, ktore dotychczas rozumiał, niestety, wprost...

No i niby wszystko gra, Jack ma w końcu to czego chciał - ale czy na pewno? Otóż nie. Wszystkie te znajomości okazują się powierzchowne, nietrwałe, nieistotne.Translator nie jest żadnym sposobem na uczucie - a tego, jak się okazuje, szuka nasz bohater. I żaden wynalazek mu w tym nie pomoże...

Tyle o treści. A o wrażeniach? Lekko, zabawnie, z dużą dawką autoironii. Ale też irytująco banalnie, gdyż sporo w tej książce uproszczeń i stereotypów. Mam jednak nadzieję, że to zamierzony zabieg autora, który chciał niezobowiązująco pożartować z czytelnikiem - a może z czytelnika? - nie narażając go przy tym na zbytni wysiłek umysłowy.

Trochę się pośmiałam, bardziej zirytowałam, ale wciąż daję autorowi duży kredyt zaufania i czekam na zapowiadane kolejne książki. 

Matt Mayewski "Mężczyzna, który chciał zrozumieć kobiety", Wydawnictwo Bellona, 2012 r.

Hanna Cygler "Tryb warunkowy"

Idę tropem wakacyjnych lektur, tym bardziej, że za kilka dni będę w Gdańsku - a autorka tej ksiażki z Gdańska pochodzi i o Gdańsku pisze. "Tryb warunkowy" to powrót do debiutu Hanny Cygler (pierwsze wydanie książki pochodzi z 2004 roku), pisarki znanej z takich książek jak "Odmiana przez przypadki", "Dobre geny", czy "Bratnie dusze". Znam te wszystkie książki, a jednak to właśnie ta debiutancka najbardziej mi się spodobała. Wydaje mi się najbardziej naturalna, sentymentalna, bezpretensjonalna. I w tym tkwi jej urok.  

1977 rok. Zosia Knyszewska zdaje maturę i dostaje się na wymarzone studia. Wydaje się, że świat stoi przed nią otworem. Tym bardziej, że Zosia jest zakochana - jak się jej zresztą wydaje - z wzajemnością.

Ale życie szybko weryfikuje wyobrażenia dziewczyny. To, co miało być miłością, okazuje się nieporozumieniem, a przyszłość nie rysuje się w tak różowych barwach, jak się początkowo mogło wydawać. Bohaterka "Trybu warunkowego" nieoczekiwanie musi się zmierzyć z problemami, na które nie była przygotowana.

Beztroską młodość przerywają dramatyczne wydarzenia z 1980 i 1981 roku. Nie sposób przejść nad nimi obojętnie. To one kształtują charakter i światopogląd dziewczyny. To one hartują jej charakter. Ale polityka to wyłącznie tło osobistych przeżyć Zosi; burzliwych, trudnych, modno ją doświadczających. Okazuje się, że trzeba bardzo szybko dorosnąć, by sprostać tzw. życiu. I to na każdym polu.
"Tryb warunkowy" wciąga, a jego urok bierze się głównie z sentymentalnej podróży w przeszłość. Dla mnie ta podroż była i ważna, i przyjemna.

Teraz czekam na drugą część tej opowieści - "Deklinację męsko-żeńską", która ukaże się już 1 sierpnia.

 Hanna Cygler "Tryb warunkowy", Dom Wydawniczy Rebis, 2012 r.

Moja ocena 4,3

Susan Wiggs "A między nami ocean..."

Nastrojowa okładka, poetycki tytuł... Pomyślałam, że to książka w sam raz na wakacje, nie tylko nad oceanem. I rzeczywiście - jeśli wybieracie się na urlop, weźcie ją ze sobą, a na pewno nie będziecie żałować. Ale muszę też powiedzieć, że dostałam w niej więcej, niż oczekiwałam; wyrazistych bohaterów, ciekawie nakreśloną fabułę, dramatyczne zwroty akcji i dużo tzw. życiowej mądrości podanej w przystępny sposób. Być może ta książka znakomicie wpisała się w wakacyjny nastrój, ale niewątpliwie to jedno z moich przyjemniejszych zaskoczeń czytelniczych ostatniego czasu.

Książka zaczyna się intrygująco; na lotniskowcu Dominion. Tu poznajemy Steve'a Benneta - przystojnego, ujmującego mężczynę, charyzmatycznego oficera marynarki wojennej. Oprowadza on ciekawską (i atrakcyjną) reporterkę po lotniskowcu, ale jego myśli krążą wokół zupełnie innych spraw, piętnaście tysięcy kilometrów od morza. Tym, co zaprząta jego uwagę są sprawy osobiste; przede wszystkim relacje z żoną. Wydaje się, że małżeństwo Steve'a wisi na włosku, a najbliższy pobyt na lądzie przyniesie radykalne rozwiązania.

Tymczasem poznajemy żonę Steve'a, czterdziestoletnią Grace, matkę trojga dzieci. Niedowartościowaną, niespełnioną, niepewną własnej wartości. Tych "nie" znalazło by się pewnie więcej. Rzecz w tym, że Grace całe dotychczasowe życie poświeciła rodzinie; jak przystało na żonę marynarza nigdzie nie mieszkała dłużej niż dwa lata, cały dom był zawsze na jej głowie, a problemy - mniejsze i większe - nauczyła się rozwiązywać sama. W pewnym momencie widzi, że przekroczyła magiczną czterdziestkę, jest gruba, mało atrakcyjna, nie mieszka w upragnionym domu, dzieci już jej nie potrzebują, mąż daleko (dosłownie i w przenośni), a ona... nie ma własnego życia. I tu dochodzimy do momentu, który przesądził o tym, że już się od tej książki nie oderwałam - czyli do przemiany. Grace postanawia zmienić swoje życie. A że jest kobietą inteligentną, silną i wystarczająco zdeterminowaną, nie ma siły, która by ją powstrzymała od dalszych działań.

Ale oczywiście ta historia byłaby zbyt prosta, gdyby sie na tym skończyła. Feministyczne zapędy bohaterki (znakomicie zresztą przedstawionej) to dla autorki za mało - i bardzo dobrze. Dramtayczny zwrot akcji każe Grace przewartościować całe dotychczasowe życie i zmierzyć się z prawdziwym wyzwaniem. To osobiste, życiowe wyzwanie. Dla niej, dla jej meża, dla rodziny, a przede wszystkim dla ich małżeństwa. Okazuje się, że w obliczu prawdziwego zagrożenia, ekstremalnej sytuacji - chcąc nie chcąc - wszystko podlega weryfikacji. Również uczucia. I to jest dopiero autentyczny sprawdzian wzajemnych relacji.

W tej historii główne skrzypce gra Grace - mądra, doświadczona kobieta. To ona jest osią tej opowieści, to na niej skupia się uwaga czytelnika. Takich kobiecych bohaterek życzyłabym sobie więcej; niejednoznacznych, myślących, wiarygodnych psychologicznie.

Ciepła, pokrzepiajaca opowieść; na wakacje, ale nie tylko. To także moje pierwsze doświadczenie z wydawnictwem Harlequin. Bardzo dobre doświadczenie.

Susan Wiggs "A między nami ocean...", Wydawnictwo Harlequin, 2012 r.

Moja ocena 4,7